Pluvialo

Anglikana kleriko "ornate vestita" per pluvialo

Pluvialo (dirita ankaŭ “kapeo” aŭ “ĥormantelo” aŭ "mantus", latine “pluviale”) estas liturgia ornato utiligata en la Eklezioj katolika, anglikana kaj en aliaj kristanaj konfesioj.

Formo de la pluvialo

Ĝi konsistas en granda mantelo kun embria kapuĉo. Ĝi, fakte, ricevas sian nomon el la latina pluvialemantelo kontraŭ la pluvo, kun kapuĉo) [1]. Ĝi firmeblas antaŭe per agrafo aŭ buko, dirita racionalo. Ĝia uzo, eksterdome, tial postulis la ĉeeston de la kapuĉo. Tio kion restadas de tiu lasta estas la tieldirita “malantaŭa ŝildo”.

Ĝi, kiel samuzaj ornatoj, havas la koloron de la liturgiaj tempoj, kaj uzatas en diversaj ceremonioj escepte en la Meso.

Ĝi estas vestita post la stolo supre de la surpliso aŭ de la albo. Ĝi longas ĝis preskaŭ al la piedoj, malfermitas antaŭe sur la brusto kaj firmeblas per buko; etendita, ĝi havas la formon de duoncirklo kun radiuso de unu metro kaj 40 ĝis 60 cm.

Utiligo

Dorsoflanko de la pluvialo de papo Nikolao la 4-a (13-a jarcento) konservata en la civitana Pinakoteko de Ascoli Piceno.

La pluvialo estas laŭnorme vestita en diversaj solenaj ceremonioj ekstermesaj [2], nome:

  • dum procesioj (ekzemple, procesio de la Kristokorpa festo)
  • okaze de eŭkaristia beno
  • dum la vespro kaj dum laŭdoj solene kantataj
  • De la papo en aparta ceremonioj kiel en la kreado de novaj kardinaloj kaj dum konsistorio
  • Kelkeloke, dum liturgiaj ceremonioj de la katedrala kaj kanonikara kapitulo, kaj de la arkidiakono dum la pontifika MESO.

La uzo de la pluvialo iam – nome antaŭ la liturgia reformo enirigita de la Dua Vatikana Koncilio – estis permesita al diversaj subjektoj eĉ apartenantaj al la minoraj ordinoj, nome sacerdotaj; kaj ĝi estis ornato de liturgiaĵoj hodiaŭ malpli konsiderataj aŭ malpli vizitataj.

En la Orienta Ortodoksiaj Eklezioj la pluvialo estas uzata ankaŭ dum la Dia Liturgio de Meso

Variaĵoj de la nomo

En Italio oni konservas la nomon “pruvialo” ĉar ĝi konservas la formon de mantelo kiu “protektis kontraŭ la pluvo kaj veteraj perturboj” kaj plej alproksimiĝas al la latina liturgia “pluviale”; aliloke ĝi ricevas la nomo de "kapeo”, aŭ “ĥormantelo” aŭ, kiel en Hispanio, “mantus”.

Notoj

  1. S. Eligio - Università e Nobil Collegio degli Orefici. Arkivita el la originalo je 2016-03-05. Alirita 2012-06-04 .
  2. Kaze de meso, la soleno estas montrata per kazublo aŭ per kazulo.

Vidu ankaŭ

Eksteraj ligiloj

  • [1] Itallingva Reta Katolika Enciklopedio

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.