Republik Benin République du Bénin
Bendera Jata
Cogan kata: Fraternité, Justice, Travail "Persaudaraan, Keadilan, Kerja"
Lagu kebangsaan: L'Aube Nouvelle "Fajar Baharu"
Ibu negara	Porto-Novoa 6°29′U 2°36′T / 6.483°U 2.600°T / 6.483; 2.600
Bandar terbesar	Cotonou
Bahasa rasmi	Bahasa Perancis
Bahasa kebangsaan	Fon, Yoruba, Bariba, Dendi dan bahasa lain
Agama (2013)[1]	48.5% Kristian 27.7% Islam 11.6% Vodun 2.6% agama peribumi lain 2.6% agama lain 5.8% tiada agama
Pemerintah	Republik berpresiden kesatuan
• Presiden	Romuald Wadagni[2]
• Naib Presiden	Mariam Chabi Talata[3]
• Presiden Perhimpunan Kebangsaan	Joseph Djogbénou[4]
Badan perundangan	Parlimen
Kemerdekaan  daripada Perancis
• Republik Dahomey dalam Komuniti Perancis	11 Disember 1958
• Kemerdekaan	1 Ogos 1960
• Dinamakan Benin	30 November 1975
Keluasan
• Jumlah	114,763 km2 (44,310 bt2)
Populasi
• Perkiraan 2025	14814460
• Bancian penduduk tahun 2013	10008749
• Kepadatan	129.1/km2 (334.4/sq mi)
KDNK (nominal)	2025
• Jumlah	AS$24.57 bilion[5]
• Per kapita	AS$1,658.3[5]
Gini (2021)	34.4[6] sederhana
HDI (2023)	▲ 0.515[7] rendah (173)
Mata wang	Franc CFA Afrika Barat (XOF)
Zon waktu	UTC+1 (Waktu Afrika Barat)
Kod panggilan	+229
Kod ISO 3166	BJ
DPT internet	.bj
a Cotonou ialah pusat pemerintahan dan bandar terbesar.

Benin (Jawi: بنين;^[8] Perancis: Bénin), secara rasmi Republik Benin (Perancis: République du Bénin), ialah sebuah negara di Afrika Barat. Negara yang memanjang dari pesisir Teluk Guinea ke arah utara ini bersempadan dengan Togo di barat, Burkina Faso di barat laut, Niger di timur laut dan Nigeria di timur. Porto-Novo ialah ibu negara perlembagaan, manakala Cotonou, bandar terbesar dan pusat ekonomi utama, menempatkan kebanyakan institusi pemerintahan. Benin mempunyai keluasan keseluruhan 114,763 kilometer persegi dan anggaran penduduk seramai 14,814,460 orang pada 2025.^[9][5]

Wilayah Benin moden merangkumi kawasan yang dahulunya dikuasai oleh beberapa kerajaan dan masyarakat Afrika Barat, terutamanya Kerajaan Dahomey, negara kota Porto-Novo serta kerajaan Bariba di utara. Kerajaan Dahomey muncul di sekitar Abomey pada abad ke-17 dan terlibat secara mendalam dalam rangkaian perdagangan serantau serta perdagangan hamba Atlantik. Perancis menakluki Dahomey pada penghujung abad ke-19 dan menggabungkannya ke dalam Afrika Barat Perancis. Negara ini memperoleh kemerdekaan sebagai Republik Dahomey pada 1 Ogos 1960. Selepas tempoh rampasan kuasa dan pemerintahan tentera, kerajaan pimpinan Mathieu Kérékou menamakan negara itu Republik Rakyat Benin pada 1975. Persidangan Kebangsaan 1990 mengakhiri sistem Marxis–Leninis dan membuka jalan kepada perlembagaan demokratik serta pilihan raya berbilang parti.^[10]

Benin ialah sebuah republik berpresiden. Romuald Wadagni menjadi presiden pada 24 Mei 2026 selepas memenangi pilihan raya presiden April 2026 dengan lebih 94% undi dan menggantikan Patrice Talon, yang berundur selepas dua penggal.^[11] Ekonominya berasaskan pertanian, perdagangan, perkhidmatan, pengangkutan serantau dan kegiatan perindustrian yang sedang berkembang. Kapas kekal sebagai antara eksport barangan utama, manakala gajus, hasil makanan, perdagangan melalui Pelabuhan Cotonou dan sektor perkhidmatan turut penting. Benin juga mempunyai warisan kebudayaan yang berkait rapat dengan Vodun, sejarah Dahomey dan perdagangan hamba Atlantik; tiga tapaknya tercatat dalam Tapak Warisan Dunia UNESCO.^[12]

Negara ini dikenali sebagai Dahomey semasa pemerintahan Perancis dan pada 15 tahun pertama selepas kemerdekaan. Nama itu berasal daripada Kerajaan Dahomey, yang pusat pemerintahannya terletak di Abomey dan yang sejarahnya paling rapat dikaitkan dengan masyarakat Aja-Fon di bahagian selatan negara.

Pada 30 November 1975, pemerintah tentera pimpinan Mathieu Kérékou menukar nama negara kepada Benin. Nama tersebut diambil daripada Teluk Benin, bahagian Teluk Guinea yang terletak di sepanjang pesisir negara. Pemilihan nama geografi yang tidak merujuk secara khusus kepada satu kerajaan atau kelompok etnik bertujuan memberikan nama yang lebih merangkumi seluruh negara.^[13] Teluk tersebut pula dinamai sempena Kerajaan Benin, sebuah kerajaan bersejarah yang berpusat di kawasan Negeri Edo, Nigeria kini, dan bukan sempena Kerajaan Dahomey.

Kawasan Benin moden terletak di antara dunia politik dan perdagangan pesisir Teluk Guinea dengan masyarakat savana di pedalaman Afrika Barat. Sebelum kemunculan negara berpusat yang besar, kawasan ini dihuni oleh pelbagai masyarakat penutur bahasa Gbe, Yoruba, Bariba, Dendi dan bahasa lain. Hubungan perdagangan, penghijrahan dan peperangan menghubungkan kawasan tersebut dengan wilayah Togo, Nigeria, Niger dan Burkina Faso kini.

Kerajaan Dahomey berkembang di dataran Abomey sejak pertengahan abad ke-17. Menurut UNESCO, 12 orang raja memerintah kerajaan tersebut antara 1625 dengan 1900, dan kompleks istana mereka menjadi pusat politik, upacara, pertukangan serta penyimpanan khazanah kerajaan.^[14] Dahomey berkembang melalui penaklukan dan pembentukan angkatan tentera tetap, termasuk pasukan wanita yang kemudiannya dikenali dalam penulisan Eropah sebagai Amazon Dahomey.

Dari abad ke-17 hingga abad ke-19, pesisir kawasan ini menjadi sebahagian daripada wilayah yang disebut oleh pedagang Eropah sebagai Pantai Hamba. Ouidah merupakan antara pusat utama pembelian, penahanan dan penghantaran orang yang diperhambakan merentasi Lautan Atlantik. Kerajaan Dahomey memperoleh hasil daripada penawanan dan penjualan tawanan, manakala masyarakat lain turut menjadi mangsa serbuan atau membina petempatan pertahanan bagi mengelakkan penangkapan. Tapak yang berkaitan dengan kegiatan, penentangan dan ingatan terhadap perdagangan tersebut kini tersebar di Abomey, Savè, Dassa-Zoumè, Kétou dan Ouidah.^[15]

Di samping Dahomey, Porto-Novo berkembang sebagai negara kota yang mempunyai hubungan rapat dengan masyarakat Yoruba dan perdagangan pesisir. Di utara pula, kerajaan dan pusat politik Bariba seperti Nikki serta masyarakat Dendi menguasai laluan perdagangan savana.

Persaingan kuasa Eropah meningkat pada abad ke-19 apabila Perancis memperkukuh pengaruhnya di Porto-Novo dan kawasan pesisir. Selepas beberapa peperangan dengan Raja Béhanzin, tentera Perancis menawan Abomey pada 1892. Dahomey dijadikan tanah jajahan Perancis secara rasmi pada 1894 dan kemudian dimasukkan ke dalam persekutuan Afrika Barat Perancis.

Pentadbiran kolonial membangunkan Cotonou sebagai pelabuhan dan menghubungkannya dengan kawasan pengeluaran pertanian di pedalaman. Ekonomi kolonial menumpukan hasil eksport seperti minyak sawit, isirung sawit dan kapas. Pemerintahan tersebut turut memperkenalkan pentadbiran wilayah, pendidikan berbahasa Perancis dan sistem buruh serta percukaian yang mencetuskan beberapa bentuk penentangan tempatan.^[10]

Republik Dahomey dibentuk sebagai sebuah republik berautonomi dalam Komuniti Perancis pada 11 Disember 1958. Negara itu memperoleh kemerdekaan penuh pada 1 Ogos 1960 di bawah Presiden Hubert Maga.^[16]

Tahun-tahun awal kemerdekaan dicirikan oleh persaingan antara pemimpin wilayah, kelemahan kewangan kerajaan dan campur tangan tentera. Beberapa rampasan kuasa dan pertukaran kerajaan berlaku antara 1963 dengan 1972. Pada 26 Oktober 1972, Mejar Mathieu Kérékou merampas kuasa dan menubuhkan pemerintahan tentera yang lebih berpusat.

Pada 1974, pemerintah mengisytiharkan Marxisme–Leninisme sebagai ideologi rasmi. Negara itu dinamakan semula sebagai Republik Rakyat Benin pada 30 November 1975, manakala parti tunggal Parti Revolusi Rakyat Benin menguasai kehidupan politik. Bank dan beberapa perusahaan besar dinasionalisasikan, tetapi kekurangan hasil kerajaan, kemerosotan ekonomi, hutang serta kelemahan pentadbiran semakin ketara pada 1980-an.^[16]

Krisis ekonomi dan sosial mendorong kerajaan mengadakan Persidangan Kebangsaan dari 19 hingga 28 Februari 1990. Persidangan yang menghimpunkan wakil kerajaan, parti politik, kesatuan sekerja, pertubuhan agama dan masyarakat sivil mengisytiharkan dirinya berdaulat, menamatkan sistem satu parti dan melantik Nicéphore Soglo sebagai perdana menteri peralihan.^[17]

Perlembagaan baharu diterima melalui pungutan suara dan diundangkan pada 11 Disember 1990. Dalam pilihan raya 1991, Soglo mengalahkan Kérékou, sekali gus membawa kepada pemindahan kuasa kepada kerajaan awam. Kérékou kembali melalui pilihan raya pada 1996 dan memerintah sehingga 2006. Beliau digantikan oleh Thomas Boni Yayi, yang memegang jawatan selama dua penggal, diikuti oleh ahli perniagaan Patrice Talon pada 2016.

Pada zaman Talon, kerajaan melaksanakan pembaharuan fiskal, infrastruktur dan pentadbiran, tetapi pindaan peraturan pilihan raya serta pendakwaan beberapa tokoh pembangkang menimbulkan kritikan tentang penyempitan persaingan politik. Pada 7 Disember 2025, sekumpulan tentera cuba menggulingkan Talon dan sempat menguasai stesen televisyen negara. Percubaan tersebut dipatahkan oleh pasukan keselamatan dengan bantuan ketenteraan Nigeria atas permintaan kerajaan Benin.^[18]

Wadagni, bekas menteri ekonomi dan kewangan, dipilih sebagai presiden pada April 2026 dan mengangkat sumpah pada 24 Mei. Talon berundur selepas dua penggal seperti yang ditetapkan oleh Perlembagaan.^[11]

Benin berbentuk jalur memanjang dari utara ke selatan. Panjangnya dari Sungai Niger hingga pesisir Atlantik kira-kira 650 kilometer, sedangkan garis pantainya hanya kira-kira 121 kilometer. Bahagian selatan terdiri daripada dataran pesisir rendah, beting pasir, paya, lagun dan tasik, termasuk Tasik Nokoué. Cotonou, Porto-Novo dan Abomey-Calavi terletak dalam zon selatan yang padat penduduk.

Lebih jauh ke pedalaman, bentuk muka bumi beralih kepada dataran beralun dan penara yang dilintasi oleh Sungai Ouémé, Mono dan Couffo. Barat laut Benin merangkumi sebahagian Pergunungan Atacora, manakala timur lautnya menurun ke lembangan Sungai Niger. Sungai-sungai di bahagian utara mengalir sama ada ke Niger atau ke lembangan Volta, sementara sebahagian besar kawasan tengah dan selatan disalirkan ke Teluk Guinea.

Iklim Benin bersifat tropika. Selatan mengalami keadaan lebih lembap dengan dua musim hujan yang umumnya berlaku antara April dengan Julai dan antara September dengan November. Di utara, musim hujan tunggal biasanya berlangsung dari Mei hingga Oktober dan diikuti musim kering yang lebih panjang. Angin kering harmattan dari Sahara mempengaruhi bahagian utara pada musim kering.

Peralihan iklim dan tumbuh-tumbuhan dari selatan ke utara menghasilkan hutan pesisir, mozek hutan dan savana, kawasan pertanian serta savana Sudan. Hutan meliputi kira-kira 26.5% keluasan daratan pada 2023.^[5] Tekanan terhadap hutan berpunca daripada pembukaan tanah pertanian, pengeluaran arang, pembalakan dan pertumbuhan petempatan.

Taman Negara Pendjari dan Taman Negara W membentuk bahagian Benin dalam Kompleks W-Arly-Pendjari, sebuah kawasan perlindungan rentas sempadan bersama Burkina Faso dan Niger. Kompleks ini memelihara antara himpunan mamalia besar savana yang terpenting di Afrika Barat, termasuk gajah Afrika, singa, cheetah, kerbau Afrika dan beberapa spesies antelop.^[19]

Benin menyumbang bahagian yang sangat kecil kepada pelepasan gas rumah hijau dunia tetapi terdedah kepada kesan perubahan iklim. Risiko utamanya termasuk hakisan pesisir, kenaikan aras laut, banjir di Cotonou dan kawasan lagun, kemarau, ketidakstabilan hasil pertanian dan tekanan terhadap bekalan air.^[20]

Benin ialah sebuah republik berpresiden dan negara kesatuan. Perlembagaan 11 Disember 1990, sebagaimana dipinda pada 2019 dan 2025, memperuntukkan pengasingan kuasa, hak asasi, pilihan raya serta semakan perlembagaan oleh Mahkamah Perlembagaan Benin. Presiden ialah ketua negara dan ketua kerajaan serta dipilih bersama seorang calon naib presiden.

Pindaan perlembagaan 2025 memanjangkan tempoh jawatan presiden dan ahli parlimen daripada lima kepada tujuh tahun, tetapi mengekalkan had dua penggal bagi presiden. Pindaan itu turut mewujudkan Senat sebagai dewan tinggi. Senat boleh meminta pertimbangan semula terhadap kebanyakan rang undang-undang yang diluluskan oleh Perhimpunan Kebangsaan, walaupun beberapa perkara seperti undang-undang kewangan dikecualikan.^[21]

Kuasa kehakiman dilaksanakan oleh mahkamah biasa dan beberapa institusi khusus, termasuk Mahkamah Perlembagaan, Mahkamah Agung dan Mahkamah Audit. Mahkamah Perlembagaan mengesahkan keputusan pilihan raya presiden dan perundangan serta menentukan keserasian undang-undang dengan Perlembagaan.

Dalam pilihan raya perundangan 2026, dua parti yang berkaitan dengan gabungan pemerintah memenangi kesemua 109 kerusi Perhimpunan Kebangsaan. Kesatuan Progresif Pembaharuan memperoleh 60 kerusi, manakala Blok Republikan memperoleh 49 kerusi. Parti pembangkang utama, Demokrat, memperoleh kira-kira 16% undi kebangsaan tetapi tidak melepasi ambang 20% yang diperlukan bagi pembahagian kerusi. Kadar keluar mengundi ialah 36.73%.^[22]

Perhimpunan Kebangsaan penggal kesepuluh mempunyai 109 orang ahli dan dipimpin oleh Joseph Djogbénou. Selepas pembentukan Senat diperuntukkan oleh pindaan perlembagaan, Perhimpunan Kebangsaan mengekalkan kuasa mengawal tindakan kerajaan dan menjadi dewan utama yang membahaskan rang undang-undang.^[4]

Dalam pilihan raya presiden 12 April 2026, Wadagni dan calon naib presidennya, Mariam Chabi Talata, memenangi lebih 94% undi. Mahkamah Perlembagaan mengesahkan keputusan itu pada 4 Mei 2026.^[3][11] Pembangkang dan beberapa pemerhati mengkritik syarat pencalonan dan peraturan pilihan raya yang mengehadkan penyertaan calon tertentu. Kerajaan dan parti pemerintah pula menegaskan bahawa pembaharuan institusi diperlukan bagi kestabilan serta keberkesanan pemerintahan.

Benin ialah anggota Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, Kesatuan Afrika, Komuniti Ekonomi Negara-negara Afrika Barat (ECOWAS), Kesatuan Ekonomi dan Kewangan Afrika Barat (UEMOA), Pertubuhan Kerjasama Islam dan Pertubuhan Antarabangsa Francophonie. Melalui UEMOA, negara ini menggunakan franc CFA Afrika Barat dan mengambil bahagian dalam kesatuan kastam serta dasar kewangan bersama.

Hubungan dengan Nigeria amat penting kerana saiz ekonomi Nigeria, perdagangan rentas sempadan, penggunaan Pelabuhan Cotonou dan pergerakan penduduk antara kedua-dua negara. Benin juga bergantung pada kerjasama serantau bagi pengangkutan, pengurusan lembangan sungai, pemuliharaan hidupan liar dan keselamatan.

Sejak awal 2020-an, bahagian utara Benin semakin terdedah kepada serangan kumpulan bersenjata yang berpangkalan di zon Sahel. Serangan terhadap anggota keselamatan dan masyarakat tempatan tertumpu terutamanya berhampiran sempadan Burkina Faso dan Niger. Kerajaan memperkukuh penempatan tentera serta kerjasama keselamatan dengan negara jiran, tetapi keadaan itu turut menjejaskan pemuliharaan, pelancongan dan kehidupan masyarakat di sekitar taman negara.^[11][18]

Benin dibahagikan kepada 12 jabatan (Perancis: départements), yang seterusnya dibahagikan kepada 77 komun. Enam jabatan baharu diwujudkan apabila enam jabatan terdahulu dibahagikan melalui undang-undang pada 1999. Pusat pentadbiran beberapa jabatan ditetapkan semula pada 2016.^[23]

Jadual berikut menggunakan keluasan dan pembahagian komun yang diterbitkan oleh kerajaan serta penduduk daripada banci 2013, iaitu banci kebangsaan lengkap terbaharu yang diterbitkan. Kepadatan penduduk dikira daripada keluasan dan bilangan penduduk tersebut.^[24]

Ekonomi Benin secara tradisinya bergantung pada pertanian, perdagangan serantau dan perkhidmatan yang berpusat di Cotonou. Pada 2025, keluaran dalam negara kasar nominalnya berjumlah kira-kira AS$24.57 bilion, bersamaan AS$1,658.3 seorang. Bank Dunia merekodkan pertumbuhan KDNK benar sebanyak 8.1% pada tahun yang sama.^[5]

Pertanian menyediakan mata pencarian kepada sebahagian besar isi rumah luar bandar. Kapas merupakan tanaman eksport utama dan sumber bahan mentah kepada industri tekstil dan pemprosesan tempatan. Gajus ialah satu lagi hasil eksport penting, manakala jagung, ubi kayu, keladi, kacang, beras dan minyak sawit dihasilkan untuk pasaran tempatan serta serantau.^[25]

Sektor perkhidmatan merangkumi perdagangan, pengangkutan, telekomunikasi, kewangan dan pentadbiran. Cotonou berfungsi sebagai pusat perdagangan bukan sahaja bagi Benin tetapi juga bagi negara pedalaman seperti Niger dan Burkina Faso. Sebahagian kegiatan perdagangan bergantung pada pengimportan, penyimpanan dan penghantaran semula barangan melalui Pelabuhan Cotonou dan sempadan Nigeria.

Kerajaan telah menggalakkan pemprosesan hasil pertanian serta pengeluaran tekstil, makanan, bahan binaan dan barangan pengguna. Zon Perindustrian Glo-Djigbé berhampiran Cotonou dibangunkan bagi menarik pelaburan dalam pemprosesan kapas, gajus dan hasil tempatan lain. Tabung Kewangan Antarabangsa mengunjurkan pertumbuhan benar sekitar 7.0% pada 2026, didorong oleh kegiatan zon perindustrian, teknologi maklumat, perkhidmatan dan pelancongan.^[26]

Walaupun pertumbuhan ekonomi meningkat, hasilnya tidak tersebar secara sama rata. Kemiskinan, pekerjaan tidak formal, kekurangan pekerjaan yang produktif dan jurang antara kawasan bandar dengan luar bandar kekal sebagai cabaran. Pertumbuhan penduduk yang pesat turut meningkatkan keperluan terhadap sekolah, perkhidmatan kesihatan, perumahan, pengangkutan dan pekerjaan.

Hasil cukai Benin secara sejarah rendah berbanding saiz ekonominya. Kerajaan menjalankan pembaharuan kutipan cukai dan pendigitalan pentadbiran bagi membiayai perkhidmatan awam serta infrastruktur sambil cuba melindungi isi rumah berpendapatan rendah.^[27]

Kebergantungan pada kapas, perdagangan dengan Nigeria dan laluan ke negara Sahel menyebabkan ekonomi terdedah kepada turun naik harga komoditi, perubahan dasar sempadan, keadaan keselamatan dan gangguan iklim. Peningkatan nilai tambah dalam negara, peluasan peluang pekerjaan formal dan penyesuaian pertanian terhadap perubahan iklim merupakan antara keutamaan pembangunan jangka panjang.

Rangkaian jalan raya merupakan bentuk pengangkutan utama. Laluan pesisir menghubungkan Cotonou dengan Lomé di Togo dan Lagos di Nigeria sebagai sebahagian daripada koridor Abidjan–Lagos. Jalan dari Cotonou melalui Bohicon, Dassa-Zoumè, Parakou dan Malanville pula membentuk sebahagian daripada koridor Cotonou–Niamey. Koridor tersebut penting bagi eksport dan import Niger serta kawasan pedalaman Benin.^[28]

Pelabuhan Cotonou mengendalikan kontena, kenderaan, bahan api, hasil pukal dan barangan transit. Kedudukannya berhampiran pasaran Nigeria dan sambungannya ke Niger menjadikannya salah satu aset ekonomi terpenting negara. Walau bagaimanapun, kesesakan jalan, masa pemprosesan kargo dan keadaan sesetengah jalan luar bandar boleh meningkatkan kos perdagangan.

Kawasan metropolitan Grand Nokoué, yang merangkumi Cotonou, Abomey-Calavi, Porto-Novo, Sèmè-Podji dan Ouidah, mengalami pertumbuhan pesat dan kesesakan lalu lintas. Projek pengangkutan awam yang diluluskan pada 2025 bertujuan membangunkan perkhidmatan bas, persimpangan, laluan pejalan kaki dan kemudahan pengangkutan yang lebih selamat serta kurang mencemarkan.^[29]

Pintu masuk udara utama ialah Lapangan Terbang Antarabangsa Bernardin Gantin Cotonou. Lapangan terbang tersebut menyediakan penerbangan ke beberapa bandar di Afrika Barat dan Tengah serta sambungan antarabangsa melalui hab serantau dan Eropah.^[30]

Benin mengimport sebahagian tenaga elektriknya daripada negara jiran sambil mengembangkan penjanaan domestik melalui gas, tenaga suria dan sumber lain. Menurut Bank Dunia, 59% penduduk mempunyai akses kepada elektrik pada 2024.^[5] Liputan di bandar jauh lebih tinggi berbanding di kawasan luar bandar.

Penggunaan telefon mudah alih berkembang lebih pesat daripada rangkaian talian tetap. Kira-kira 34% penduduk menggunakan Internet pada 2024. Kerajaan memperluas gentian optik, perkhidmatan kerajaan digital dan pembayaran elektronik, tetapi harga perkhidmatan, mutu rangkaian dan jurang digital luar bandar masih menjadi halangan.^[5]

Penduduk Benin dianggarkan berjumlah 14.8 juta orang pada 2025, meningkat daripada 10,008,749 orang dalam banci 2013. Kadar pertumbuhan penduduk tahunan ialah kira-kira 2.4% pada 2025.^[5] Penduduk tertumpu di bahagian selatan, khususnya di sekitar Cotonou, Abomey-Calavi, Porto-Novo dan bandar-bandar bersejarah di jabatan Atlantique, Ouémé dan Zou. Parakou ialah pusat bandar utama di utara.

Benin mempunyai masyarakat yang beraneka ragam. Orang Fon dan kelompok penutur bahasa Gbe lain tertumpu di selatan dan tengah; masyarakat Yoruba banyak terdapat di tenggara; orang Bariba atau Baatonum serta Dendi mendiami bahagian utara dan timur laut. Masyarakat Batammariba tinggal terutamanya di kawasan Atacora, manakala komuniti Fula tersebar di kawasan utara sebagai penternak, petani dan peniaga.

Bahasa Perancis ialah bahasa rasmi kerajaan, pendidikan formal, perundangan dan media kebangsaan. Perlembagaan turut mengiktiraf kepentingan bahasa kebangsaan. Fon digunakan secara meluas di selatan, manakala Yoruba, Bariba, Dendi, Aja, Gun, Gen, Ditammari dan pelbagai bahasa lain digunakan dalam kehidupan harian, perdagangan dan penyiaran tempatan.

Perlembagaan menetapkan Benin sebagai negara sekular dan menjamin kebebasan beragama. Banci 2013 merekodkan bahawa 48.5% penduduk beragama Kristian dan 27.7% beragama Islam. Sebanyak 11.6% menyatakan Vodun sebagai agama mereka, 2.6% mengikuti agama peribumi lain, 2.6% menganut agama lain dan 5.8% tidak mempunyai pegangan agama.^[1]

Katolik merupakan denominasi Kristian terbesar, diikuti oleh Gereja Kristian Syurgawi, Protestan, Evangelikal dan kumpulan Kristian lain. Kebanyakan penduduk Islam tinggal di bahagian utara, walaupun komuniti Muslim turut terdapat di bandar-bandar selatan. Amalan keagamaan sering bertindih; sesetengah penganut Kristian atau Islam turut mengambil bahagian dalam upacara dan tradisi Vodun.^[1]

Jangka hayat ketika lahir ialah kira-kira 61 tahun pada 2024.^[5] Penyakit berjangkit seperti malaria masih menjadi beban kesihatan yang besar, sementara kekurangan zat makanan, kematian ibu dan bayi serta akses tidak sekata kepada kemudahan perubatan kekal sebagai cabaran.

Perkhidmatan kesihatan disediakan melalui hospital kebangsaan dan jabatan, pusat kesihatan komun serta penyedia swasta dan keagamaan. Kemudahan serta tenaga kesihatan lebih tertumpu di bandar. Kerajaan dan rakan pembangunan menjalankan program imunisasi, kesihatan ibu dan anak, kawalan malaria, peluasan insurans kesihatan dan pembinaan kemudahan baharu.

Sistem pendidikan menggunakan bahasa Perancis sebagai bahasa pengantar utama dan merangkumi pendidikan prasekolah, rendah, menengah, teknikal serta tinggi. Persekolahan rendah secara rasmi diwajibkan, tetapi penyertaan dan penyempurnaan sekolah berbeza mengikut jantina, pendapatan dan lokasi.

UNESCO menganggarkan kadar kemiskinan pembelajaran Benin pada 56%, iaitu bahagian kanak-kanak usia lewat sekolah rendah yang belum dapat membaca dan memahami teks mudah. Penyempurnaan pendidikan rendah serta peralihan ke sekolah menengah kekal lebih rendah dalam kalangan kanak-kanak daripada isi rumah miskin dan kawasan luar bandar.^[31]

Institusi pendidikan tinggi utama termasuk Universiti Abomey-Calavi dan Universiti Parakou, di samping universiti awam khusus dalam bidang pertanian, sains, teknologi, kejuruteraan dan matematik. Institusi swasta turut berkembang, terutamanya di Cotonou dan kawasan sekitarnya.

Kebudayaan Benin terbentuk daripada tradisi masyarakat Aja-Fon, Yoruba, Bariba, Dendi, Batammariba dan kelompok lain, serta pengaruh sejarah perdagangan Atlantik, Islam, Kristian dan penjajahan Perancis. Tradisi lisan, muzik gendang, tarian, tekstil, ukiran kayu, arca logam dan hiasan timbul istana mempunyai peranan penting dalam kehidupan masyarakat.

Vodun berasal daripada tradisi keagamaan masyarakat di Benin dan kawasan jiran. Kepercayaannya merangkumi hubungan antara pencipta, roh atau dewa tertentu, nenek moyang dan masyarakat manusia. Upacara dijalankan oleh pemimpin agama dan komuniti melalui doa, muzik, tarian, korban serta perayaan. Bentuk-bentuk agama yang berkaitan berkembang di Haiti, Brazil, Cuba dan kawasan Caribbean melalui diaspora yang terhasil daripada perdagangan hamba Atlantik.

Tanggal 10 Januari merupakan cuti kebangsaan yang berkaitan dengan Vodun sejak 1996. Perayaan besar di Ouidah, yang kini turut dipromosikan sebagai Vodun Days, menghimpunkan penganut, pemimpin agama, penggiat kebudayaan dan pengunjung dari Benin serta diaspora.^[32]

Benin mempunyai tiga Tapak Warisan Dunia UNESCO: Istana Diraja Abomey, bahagian Benin dalam Kompleks W-Arly-Pendjari dan bahagian rentas sempadan Koutammakou, Tanah Batammariba.^[12] Beberapa tapak berkaitan perdagangan hamba, termasuk laluan ingatan di Ouidah dan Pintu Tanpa Kembali, berada dalam Senarai Tentatif Warisan Dunia Benin.^[15]

Muzik Benin menggabungkan irama dan alat muzik tempatan dengan pengaruh daripada jazz, funk, muzik Afro-Kuba, gospel dan muzik popular Afrika Barat. Penyanyi Angélique Kidjo ialah antara pemuzik Benin yang paling dikenali di peringkat antarabangsa. Kumpulan seperti Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou pula memainkan peranan penting dalam perkembangan afro-funk dan muzik popular Benin pada abad ke-20.

Kesusasteraan moden berkembang terutamanya dalam bahasa Perancis, di samping tradisi lisan dalam bahasa tempatan. Penulis yang sering dikaitkan dengan kesusasteraan Benin termasuk Paul Hazoumé, Olympe Bhêly-Quenum dan Jean Pliya. Tema karya mereka merangkumi sejarah, penjajahan, perubahan sosial, kepercayaan, identiti dan hubungan antara tradisi dengan kemodenan.

Bola sepak ialah sukan yang paling meluas dimainkan dan diikuti. Pasukan bola sepak kebangsaan Benin menyertai pertandingan anjuran Konfederasi Bola Sepak Afrika, termasuk beberapa edisi Piala Negara-Negara Afrika. Bola keranjang, olahraga, bola baling dan seni mempertahankan diri turut dimainkan di sekolah dan persatuan sukan.

• Garis besar Benin
• Indeks artikel berkaitan Benin
• Hubungan luar Benin
• Sejarah Benin
• Senarai bandar di Benin

• Portal rasmi Kerajaan Republik Benin (Perancis)
• Laman rasmi Presiden Republik Benin (Perancis)
• Institut Kebangsaan Statistik dan Demografi Benin (Perancis)