Max Nordau
Persona informo
Naskonomo	Südfeld Maximilian Simon
Naskiĝo	29-an de julio 1849 (1849-07-29) en Peŝto, Reĝlando Hungario (1538–1867),  Aŭstra imperio
Morto	23-an de januaro 1923 (1923-01-23) (73-jaraĝa) en Parizo,  Tria Respubliko de Francio
Tombo	tombejo Trumpeldor (1926–) Tombejo de Montparnasse (1923–1926) vd
Lingvoj	germana • hungara vd
Ŝtataneco	Hungario vd
Alma mater	Universitato Eötvös Loránd - medicino (1867–1876) vd
Subskribo
Familio
Patro	Gabriel ben Asser Südfeld (en) vd
Infanoj	Maxa Nordau (mul) vd
Profesio
Okupo	sociologo politika aktivisto cionisto teatrestro verkisto kuracisto ĵurnalisto dramaturgo vd
Verkado
Verkoj	Degeneration vd
Membrecoj Membrecoj Greka Filologia Societo de Konstantinopolo (honora membro) (1902–) vd
vd	Fonto: Vikidatumoj
v • d • r

Max NORDAU (naskita la 29-an de julio 1849 kiel Maximilian Simon Südfeld en Pest, Aŭstra Imperio ; mortis la 22-an de januaro 1923 en Parizo) estis kuracisto (interalie la ĝenerala "familia" kuracisto de Theodor Herzl), verkisto, politikisto kaj kunfondinto de la Cionisma Organizaĵo. Kiel socia kritikisto, li estas plej bone memorata pro sia verko Entartung (Degenerado), ^[1] en kiu li kritikis la avangardajn kulturajn kaj artajn movadojn de sia tempo kiel degeneritajn kaj dekadencajn. Li dividis tiujn ideojn de Cesare Lombroso. ^[2]

Nordau komence pledis por la asimiliĝo de la juda popolo kaj aspiris mem fariĝi plena germano. Tamen, la antisemitismo de la 1880-aj kaj 1890-aj jaroj seniluziigis lin pro tiu pensado, kaj li turnis sin al pledado por cionismo. ^[3][4]

Li mortis en 1923 en Parizo, kaj liaj restaĵoj estis translokigitaj al Tel-Avivo (Tombejo Trumpeldor) en 1926.

Nordau estis plene asimilita eŭropa judo. Li edziĝis al protestanta virino kaj, malgraŭ sia hungara deveno kaj judaj radikoj, konsideris sin parto de la germana kulturo. En sia aŭtobiografio, li skribis: "Kiam mi fariĝis dek kvinjara, mi forlasis la judan vivmanieron kaj la studadon de la Torao... Judismo restis nur en mia memoro, kaj de tiam mi konsideris min germano kaj nenio alia ol germano."

Lia konvertiĝo al Cionismo estis provokita de la afero Dreyfus. Post renkontiĝo kun Theodor Herzl en 1895, Nordau fariĝis fervora subtenanto de la cionisma ideo kaj partoprenanto en la cionisma movado. ^[5] Kiel frua gvidanto de la juda nacia movado, li aktive partoprenis en la unuaj dek Mondaj Cionismaj Kongresoj, estis plurfoje elektita vicprezidanto, kaj poste prezidanto de pluraj cionismaj kongresoj. Li antaŭvidis la eblecon de konflikto inter araboj kaj judoj en Palestino kaj atentigis pri tio al Herzl: "Sed estas araboj en Palestino! Mi ne sciis tion! Ni faras maljustecon!"

En 1898, ĉe la Dua Cionisma Kongreso en Bazelo, li proponis la terminon "Muskola Judismo" por superi stereotipojn pri judoj. Artikolo pri ĝi aperis en la Juda Ĵurnalo de Gimnastiko.

Judoj atingas superecon nur ĉar oni rifuzas al ili egalecon.

• De la castration de la femme, 1882.
• Der Krieg der Millionen, 1882.
• Die conventionellen Lügen der Kulturmenschheit, 1883.
• Paradoxe, 1885.
• Französische Staatsmänner
• Die Krankheit des Jahrhunderts, 1888.
• Entartung, 1892.
• Granden der spanischen Kunst
• Seelenanalysen, 1892.
• Gefühlskomödie
• Das Recht zu lieben, 1894.
• Entartung und Genie, 1894
• Drohnenschlacht, 1898.
• Doctor Kohn, 1899.
• Morganatisch, 1904.
• Der Sinn der Geschichte, 1909.
• Biologie der Ethik, 1921.
• Rahab, 1922.

• Literaturo de kaj pri Max Nordau en Universitata Biblioteka JCS Frankfurt estas Ĉefa: Ciferecaj Kolektoj Judaica
• La personaj paperoj de Max Nordau estas en la Centraj Cionistaj Arkivoj en Jerusalemo
• Max Nordau Originalaj Leteroj kaj ManuskriptojArkivigite je 2014-05-11 per la retarkivo Wayback Machine. Shapell Manuskripta fondaĵo.
• Max Nordau paĝo ĉe la Juda Encyclopedia
• Verkoj de Max Nordau ĉe Projekto Gutenberg
• Max Nordau Propraj Manuskriptoj kaj Leteroj
• Artikolo pri Max Nordau en aprilo 1895 eldono de La Bookman (Nov-Jorko)