Si Nasir al-Din Muhammad (Persia: نصیرالدین محمد, Marso 6, 1508 – Enero 27, 1556), karaniwang kilala sa kanyang pangalan ng paghahari Humayun (Persia: همایون), ay ang pangalawang emperador ng Mughal, na namuno sa teritoryo sa tinatawag ngayong silangang Afghanistan, Bangladesh, Hilagang India, at Pakistan mula 1530 hanggang 1540 at muli mula 1555 hanggang sa kanyang kamatayan noong 1556.^[1] Sa panahon ng kaniyang kamatayan, ang lawak ng Imperyong Mughal ay halos isang milyong kilometro kuwadrado.

Noong Disyembre 26, 1530, si Humayun ang humalili sa kaniyang amang si Babur sa trono ng Delhi bilang pinuno ng mga teritoryong Mughal sa subkontinente ng India. Si Humayun ay isang walang karanasang pinuno nang maupo siya sa kapangyarihan sa edad na 22. Ang kaniyang kapatid sa ama na si Kamran Mirza ang nagmana ng Kabul at Kandahar, ang pinakahilagang bahagi ng imperyo ng kanilang ama; ang dalawang magkapatid sa ama ay naging mahigpit na magkaribal.

Si Humayun ay ipinanganak bilang Nasir al-Din Muhammad sa paboritong asawa ni Babur na si Māham Begum noong Martes, ika-6 ng Marso 1508. Ayon kay Abul Fazl, si Māham ay kamag-anak ng marangal na pamilya ni Sultan Husayn Bayqara, ang pinunong Timurida ng Herat. Kamag-anak din niya si Sheikh Ahmad-e Jami, isang mistiko at makatang Persa.^[2][3]

• Banerji, S. K. (1938). Humayun Badshah. Oxford University Press.
• Gascoigne, Bamber (1971). The Great Moghuls. New York: Harper & Row. ISBN 978-006-011467-1.
• Mukhia, Harbans (2004). The Mughals of India. Malden, MA: Wiley-Blackwell. ISBN 978-0-631-18555-0.
• Richards, John F. (1993). Johnson, Gordon (pat.). The Mughal Empire. The New Cambridge History of India. Bol. I.5. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-25119-8.

Padron:Mughal Empire