Cercamon

Cercamon foi um trovador occitano e jogral de origem gascã que floresceu entre 1137 e 1149. A brevidade de sua vida revela o desconhecimento de seu biógrafo, que escreveu cerca de um século após sua época.[1]
Ele atuou nas cortes de Poitou, onde serviu ao duque Guilherme X, e Limousin, sob patrocínio de Eble II de Ventadorn.[2] A biografia de Marcabru indica Cercamon como seu professor, embora essa informação permaneça inconclusiva.[3]
Seu verdadeiro nome é desconhecido, mas a vida relata que ele escolheu se chamar Cercamon ("Busca Mundo")[4] após suas diversas viagens.[2]
Poética
O breve repertório de Cercamon se resume a sete poemas de atribuição segura, e um de autoria incerta.[1] Seus poemas são categorizados como vers, e não como cansos, pois os trovadores da época não haviam alcançado o refinamento poético de seus sucessores. Além disso, o número de coblas em seus poemas eram sempre irregulares, mas seguiam um padrão de seis a sete versos, numa média de três ou quatro rimas por cobla. Seu metro favorito era o octossilábico.[2]

A língua utilizada por Cercamon era o occitano no dialeto gascão.[2] Ele escreveu, principalmente, poemas de amor; também fez uma composição fúnebre (um planh) a Guilherme X, e um tenso com seu jogral chamado Guilhalmi a respeito do ofício jogralesco.[3]
Com Cercamon é perceptível, em relação à poesia de Guilherme IX, um desenvolvimento de um sistema mais refinado de retórica poética.[3]
No poema Ab lo pascor m'es bel qu'eu chan, o trovador demonstrou conhecimentos sobre os contos arturianos e foi um dos primeiros trovadores a implementar a história de Tristão e Isolda como referência poética.[1]
O seu famoso poema "L'aura doussa s'amarzis" foi um predecessor temático ao "L'aur'amara" de Arnaut Daniel.[1]
Composições
- Quant l'aura doussa s'amarzis;
- Ab lo temps qe fai refreschar;
- Assatz es or'oimai q'eu chan;
- Ab lo Pascor m'es bel qu'eu chan;
- Puois nostre temps comens'a brunezir;
- Lo plaing comenz iradamen;
- Car vei fenir a tot dia;
- Per fin'Amor m'esjauzira (atribuição duvidosa).[2]
Referências
- ↑ a b c d De Riquer, Martin (1975). Los trovadores: historia literaria y textos. Barcelona: Editorial Planeta. pp. 220–222. ISBN 978-8432076008
- ↑ a b c d e Jeanroy, Alfred (1922). Les Poésies de Cercamon. Paris: Honoré Champion. pp. 5–9
- ↑ a b c Lindsay, Jack (1976). The troubadours and their world of the twelfth and thirteenth centuries. London: Muller. pp. 50–52. ISBN 978-0584103168
- ↑ Ramey, Lynn Tarte (2001). Christian, Saracen and genre in medieval French literature. Col: Studies in medieval history and culture. New York: Routledge. p. 23. ISBN 9780415930130
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.