Shawnee

Potret Tenskwatawa (1775–1836), s. 1820, oleh Charles Bird King
Jumlah penduduk
7,584 berdaftar[1]
Kawasan ramai penduduk
Amerika Syarikat (Oklahoma), dahulu Ohio, Pennsylvania, Indiana, dan negeri sekeliling[2][1]
Bahasa
Shawnee, Inggeris
Agama
Agama Orang Asli
Kumpulan etnik berkaitan
Miami, Menominee, Cheyenne[3]

Orang Syawano (Šaawanooaki jam. Šaawano atau šaawanwa muf.^[4], bahasa Inggeris: Syawano /ʃɔːˈni/) ialah sebuah suku peribumi Timur Laut Amerika Utara. Bahasa Syawano mereka merupakan salah satu bahasa Algongkwi.

Tanah air mereka sebelum kedatangan Columbus kemungkinan berpusat di selatan Ohio.^[2] Pada abad ke-17, mereka tersebar ke seluruh Ohio, Illinois, Maryland, Delaware, dan Pennsylvania.^[5] Pada awal abad ke-18, mereka kebanyakannya tertumpu di timur Pennsylvania tetapi tersebar lagi pada akhir abad yang sama ke seluruh Pennsylvania, Virginia Barat, Kentucky, Ohio, Indiana, dan Illinois, dengan sekumpulan kecil menyertai orang Muscogee di Alabama.^[2] Pada abad ke-19, kerajaan persekutuan A.S. memindahkan mereka secara paksa di bawah Akta Pemindahan Indian 1830 ke kawasan barat Sungai Mississippi; tanah ini akhirnya menjadi negeri Missouri, Kansas, dan Texas. Akhirnya, mereka dipindahkan ke Wilayah Indian, yang menjadi negeri Oklahoma pada awal abad ke-20.^[2]

Hari ini, orang Syawanodidaftarkan dalam tiga suku yang diiktiraf persekutuan A.S., Suku Absentee-Syawanodari Indian Oklahoma, Suku SyawanoTimur Oklahoma, dan Suku Syawano, semuanya beribu pejabat di Oklahoma.

Bahasa-bahasa Algonqui mempunyai perkataan yang serupa dengan shawano kuno (kini: shaawanwa) yang bermaksud "selatan". Walau bagaimanapun, akar šawa- tidak bermaksud "selatan" dalam Syawanotetapi "sederhana, hangat (cuaca)": Lihat Charles F. Voegelin, "šawa (tambah -ni, -te) Sederhana, Hangat. Cp. šawani 'ia sedang menjadi sederhana...".^[6] Dalam satu cerita mereka, "Sawage" (šaawaki) merupakan dewa angin selatan.^[7] Jeremiah Curtin menterjemahkan Sawage sebagai 'ia mencair', merujuk kepada cuaca hangat dari selatan. Dalam satu kisah dan lagu yang dikumpulkan oleh C. F. Voegelin, šaawaki dicatatkan sebagai semangat Selatan, atau Angin Selatan.^[8][9]

Bahasa Syawano dikenali sebagai saawanwaatoweewe.^[10] Pada tahun 2002, bahasa Syawano, sebahagian daripada rumpun Algonqui, sedang merosot tetapi masih dituturkan oleh 200 orang. Ini merangkumi lebih daripada 100 orang Absentee Syawano dan 12 penutur Suku Syawano. Menjelang 2017, penyokong-penyokong bahasa Syawano, antaranya anggota suku itu George Blanchard, menganggarkan terdapat kurang daripada 100 orang penutur. Kebanyakan penutur fasih Syawano berusia lebih daripada 50 tahun.^[11]

Bahasa ini ditulis dalam tulisan rumi tetapi cubaan untuk mencipta sistem ejaan yang sama tidak berjaya.^[12] Bahasa Syawano mempunyai kamus, dan sebahagian daripada Bible telah diterjemahkan ke dalam bahasa Syawano.^[13]

Sesetengah sarjana percaya bahawa Syawano sebelum kedatangan Columbus berasal daripada budaya Fort Ancient di wilayah Ohio, namun ini tidak diterima secara meluas. Suku Syawanomungkin memasuki wilayah tersebut pada masa kemudian dan menduduki tapak Fort Ancient.^[14][15][16]

Budaya Fort Ancient berkembang dari s. 1000 hingga s. 1650 TM dengan kaum yang kebanyakannya mendiami tanah di kedua-dua belah Sungai Ohio di kawasan selatan Ohio, utara Kentucky dan barat Virginia Barat kini.^[17] Seperti orang Mississippi pada tempoh ini, mereka membina gundukan tanah sebagai ekspresi struktur agama dan politik mereka. Budaya Fort Ancient pernah dianggap sebagai lanjutan budaya Mississippi. Sarjana kini percaya bahawa budaya Fort Ancient (1000–1650 TM) berasal daripada budaya Hopewell (100 SM–500 TM).^[18][4][17] Kaum dari abad sebelumnya juga membina gundukan sebagai sebahagian daripada sistem sosial, politik dan agama mereka. Antara monumen mereka ialah bonggol patungan tanah, seperti Serpent Mound di Ohio kini.

Apa yang terjadi pada kaum Fort Ancient tidak dapat dipastikan. Kemungkinan besar masyarakat mereka, seperti budaya Mississippi di selatan, terganggu teruk oleh gelombang wabak daripada penyakit berjangkit baru yang dibawa oleh penjelajah Sepanyol pertama pada abad ke-16.^[19] Selepas 1525 di Madisonville, satu tapak jenis (tapak yang digunakan untuk menentunamakan sesuatu kebudayaan arkeologis atau unit tipologi lain), saiz-saiz rumah kampung menjadi lebih kecil dan lebih sedikit. Bukti menunjukkan bahawa kaum itu bertukar daripada cara hidup lama yang "menumpukan hortikultur dan menetap di satu tempat".^[19][20]

Terdapat kelompongan dalam rekod arkeologi antara tapak-tapak Fort Ancient yang terbaru dan tapak-tapak tertua Syawano lama. Tapak tertua Syawano direkodkan menduduki kawasan ini oleh ahli arkeologi Eropah (Perancis dan Inggeris) semasa kontak. Para sarjana umumnya menerima bahawa persamaan dalam budaya material, seni, mitologi dan sejarah lisan Syawano yang menghubungkan mereka dengan orang Fort Ancient, boleh digunakan untuk menyokong hubungan daripada masyarakat Fort Ancient dan perkembangannya menjadi masyarakat Syawano. Namun terdapat juga bukti dan sejarah lisan yang menghubungkan bangsa berbahasa Siouan dengan Lembah Ohio.^[21]

Syawanomenganggap Lenape (atau Delaware) dari wilayah tengah Atlantik Pantai Timur, yang juga berbahasa Algonqui, sebagai "datuk" mereka. Bangsa-bangsa Algonqui di Kanada kini, yang tinggal di pedalaman dari Sungai St. Lawrence dan sekitar Tasik-Tasik Besar dari pantai Atlantik, menganggap Syawano sebagai cabang paling selatan mereka. Di Pantai Timur, suku berbahasa Algonqui kebanyakannya terletak di kawasan pantai, dari Quebec ke kedua-dua negeri Carolina.

Orang Eropah dilaporkan menemui orang Syawano di kawasan geografis yang luas. Salah satu sebutan terawal Syawano mungkin dalam peta Belanda 1614 yang menunjukkan orang Sawwanew terletak di timur Sungai Delaware. Sumber-sumber Belanda abad ke-17 kemudian juga meletakkan mereka di lokasi umum ini. Catatan oleh penjelajah-penjelajah Perancis pada abad yang sama biasanya meletakkan Syawano di Sungai Ohio, di mana orang Perancis menemui mereka dalam penerokaan dari timur Kanada dan Wilayah Illinois.^[22]

Berdasarkan catatan sejarah dan arkeologi kemudian, John E. Kleber menggambarkan bandar Syawanoseperti berikut:

Sebuah bandar Syawanomungkin mempunyai empat puluh hingga seratus buah rumah berbumbung kulit yang serupa pembinaannya dengan rumah panjang Iroquois. Setiap kampung biasanya mempunyai rumah mesyuarat atau rumah majlis, mungkin enam puluh hingga sembilan puluh kaki panjang, di mana perbincangan awam diadakan.^[23]

Menurut satu legenda kolonial Inggeris, sesetengah orang Syawanoberasal dari sekumpulan yang dihantar oleh Penghulu Opechancanough, pemerintah Gabungan Powhatan tahun 1618–1644, untuk menetap di Lembah Shenandoah. Kumpulan itu diketuai oleh anak lelaki beliau, Sheewa-a-nee.^[24] Edward Bland, seorang penjelajah yang menyertai ekspedisi Abraham Wood pada tahun 1650, menulis bahawa pada zaman Opechancanough, terdapat perselisihan antara penghulu Chawan dan weroance Powhatan (juga saudara keluarga Opechancanough). Beliau mengatakan weroance itu telah membunuh penghulu Chawan.^[25] Orang Syawano diusir dari Kentucky pada tahun 1670-an oleh Iroquois Pennsylvania dan New York, yang mengambil lembah Ohio sebagai kawasan perburuan untuk membekalkan perdagangan bulu mereka.^[23] Pada tahun 1671, peneroka Batts dan Fallam melaporkan bahawa Syawanosedang mempertikaikan kawalan Lembah Shenandoah dengan Gabungan Haudenosaunee (Iroquois) pada tahun itu dan sedang kalah.

Suatu masa sebelum tahun 1670, sekumpulan Syawanoberhijrah ke kawasan Sungai Savannah. Orang Inggeris yang berpusat di Charles Town, South Carolina, dihubungi oleh Syawanoini pada tahun 1674. Mereka membentuk pakatan yang tahan lama. SyawanoSungai Savannah dikenali oleh orang Inggeris Carolina sebagai "orang Indian Savannah". Pada masa yang sama, kumpulan Syawanolain berhijrah ke Florida, Maryland, Pennsylvania, dan wilayah lain di selatan serta timur negara Ohio. Pierre Le Moyne d'Iberville, pengasas New Orleans dan koloni Perancis La Louisiane, menulis dalam jurnalnya pada tahun 1699, menerangkan Syawano(atau seperti yang diejanya, Chaouenons) sebagai "satu-satunya bangsa yang perlu ditakuti, tersebar di Carolina dan Virginia ke arah Mississippi."^[26]

Ahli sejarah Alan Gallay berspekulasi bahawa penghijrahan Syawanodari pertengahan hingga akhir abad ke-17 mungkin didorong oleh Perang Beaver, yang bermula pada tahun 1640-an. Bangsa Gabungan Iroquois menyerang dari timur untuk mendapatkan Lembah Ohio sebagai kawasan perburuan. Syawanomenjadi terkenal dengan penempatan mereka yang meluas, dari Pennsylvania ke Illinois dan ke Georgia. Antara kampung mereka yang diketahui ialah Eskippakithiki di Kentucky, Sonnionto (juga dikenali sebagai Lower Syawanotown) di Ohio, Chalakagay berhampiran Sylacauga, Alabama kini,^[27] Chalahgawtha di tapak Chillicothe, Ohio kini, Old Syawanotown, Illinois, dan Suwanee, Georgia. Bahasa mereka menjadi lingua franca untuk perdagangan antara banyak suku. Mereka menjadi pemimpin di kalangan suku, memulakan dan mengekalkan penentangan sesama suku melawan pengembangan Eropah dan Euro-Amerika.^[28]

Sesetengah Syawano menduduki kawasan di tengah Pennsylvania. Lama tanpa ketua, pada tahun 1714 mereka meminta Carondawana, seorang ketua perang Oneida, untuk mewakili mereka ke majlis wilayah Pennsylvania. Sekitar tahun 1727, Carondawana dan isteri beliau, seorang jurubahasa terkenal yang dikenali sebagai Madame Montour, menetap di Otstonwakin, di tebing barat kuala Loyalsock Creek dan Sungai West Branch Susquehanna.^[29]

Menjelang 1730, peneroka Eropah-Amerika mula tiba di Lembah Shenandoah Virginia, di mana Syawano menguasai bahagian utara lembah itu. Mereka dilihat sebagai pembayar ufti oleh Haudenosaunee atau Enam Bangsa Iroquois di utara. Orang Iroquois telah membantu sebahagian orang Tuscarora dari Carolina Utara, yang juga berbahasa Iroquois dan saudara jauh, untuk menetap semula di sekitar Martinsburg, Virginia Barat kini. Kebanyakan orang Tuscarora berhijrah ke New York dan menetap berhampiran orang Oneida, menjadi bangsa keenam Gabungan Iroquois; mereka mengisytiharkan penghijrahan mereka selesai pada tahun 1722.^{[perlu rujukan]} Juga pada masa ini, pasukan perang Seneca (bangsa Iroquois) dan Lenape dari utara sering bertempur dengan kumpulan Catawba dari Virginia yang mengejar mereka, yang akan menyusul mereka di wilayah Syawano di Lembah.^{[perlu rujukan]}

Menjelang akhir 1730-an, tekanan pengembangan kolonial mengakibatkan berulang-ulang konflik. Masyarakat Syawanojuga terjejas oleh perdagangan bulu. Walaupun mereka mendapat senjata dan barangan Eropah, mereka juga berdagang untuk rum atau brandi, membawa masalah sosial yang serius berkaitan penyalahgunaan arak oleh anggota-anggota mereka. Beberapa masyarakat Syawano di Wilayah Pennsylvania, diketuai oleh Peter Chartier, seorang pedagang Métis, menentang penjualan arak dalam masyarakat mereka. Ini mengakibatkan konflik dengan Gabenor Koloni Patrick Gordon, yang berada di bawah tekanan pedagang untuk membenarkan rum dan brandi dalam perdagangan. Tidak dapat melindungi diri sendiri, pada tahun 1745, kira-kira 400 Syawanoberhijrah dari Pennsylvania ke Ohio, Kentucky, Alabama dan Illinois, dengan harapan untuk melarikan diri daripada pengaruh pedagang-pedagang itu.^[30]

Sebelum 1754, Syawano mempunyai ibu pejabat di SyawanoSprings di Cross Junction, Virginia moden. Bapa kepada penghulu kemudiannya Cornstalk mengadakan majlisnya di sana. Beberapa buah kampung Syawanolain terletak di utara Lembah Shenandoah: di Moorefield, Virginia Barat, di Sungai North; dan di Potomac di Cumberland, Maryland. Pada 1753, Syawano di Sungai Scioto di Negeri Ohio menghantar utusan kepada mereka yang masih di Lembah Shenandoah, mencadangkan agar mereka merentasi Pergunungan Allegheny untuk menyertai mereka jauh di barat, yang mereka lakukan pada tahun berikutnya.^[31][32] Masyarakat yang dikenali sebagai Shannoah (Lower Syawanotown) di Sungai Ohio meningkat kepada sekitar 1,200 orang menjelang 1750.^[33]

Sejak Perang Beaver, Gabungan Haudenosaunee telah mengambil Negeri Ohio sebagai kawasan perburuan mereka atas hak tawanan, dan memperlakukan Syawano dan Lenape yang menetap semula di sana sebagai suku-suku bergantung. Beberapa kumpulan Iroquois bebas daripada pelbagai suku juga berhijrah ke barat, di mana mereka dikenali di Ohio sebagai Mingo. Tiga suku ini - Syawano, Delaware (Lenape), dan Mingo - menjadi rapat dengan satu sama lain, walaupun mereka berbeza bahasa. Syawano dan Delaware berbahasa Algonqui dan yang Mingo berbahasa Iroquois.

Setelah mengambil bahagian dalam fasa pertama Perang Perancis dan Indian (juga dikenali sebagai "Perang Braddock") sebagai sekutu Perancis,^[35] Syawanobertukar pihak pada tahun 1758. Mereka membuat perdamaian rasmi dengan koloni British dalam Perjanjian Easton, yang mengiktiraf Rabung Allegheny (Legeh Timur) sebagai sempadan mereka. Perdamaian ini hanya bertahan sehingga Perang Pontiac meletus pada tahun 1763, selepas Britain mengalahkan Perancis dan mengambil alih wilayahnya di timur Sungai Mississippi di Amerika Utara. Kemudian pada tahun itu, Mahkota mengeluarkan Pengisytiharan, mengesahkan sempadan 1758 sebagai batas jajahan British. Mereka merizabkan tanah di luar untuk Orang Asli Amerika. Namun, Mahkota sukar menguatkuasakan sempadan itu, kerana peneroka Inggeris-Eropah tetap bergerak ke barat.

Perjanjian Fort Stanwix pada tahun 1768 melanjutkan sempadan kolonial ke barat, memberikan peneroka British tuntutan ke atas tanah yang kini menjadi negeri Virginia Barat dan Kentucky. Syawanotidak bersetuju dengan perjanjian ini: ia dirundingkan antara pegawai British dan Gabungan Haudenosaunee, yang menuntut kedaulatan ke atas tanah itu. Walaupun mereka lebih berpengaruh, Syawano dan suku-suku Asli Amerika lain juga memburu di sana. Selepas perjanjian Stanwix, orang Inggeris-Amerika mula menyerbu Lembah Sungai Ohio untuk membuat penempatan, sering menggunakan bot dan tongkang ke hulu ke hilir Sungai Ohio. Kejadian-kejadian ganas antara peneroka dan Indian meningkat menjadi Perang Lord Dunmore pada tahun 1774. Diplomat British berjaya memencilkan Syawanosemasa konflik tersebut: Iroquois dan Lenape berkecuali. Syawanoberdepan dengan koloni Virginia British dengan hanya beberapa sekutu Mingo. Lord Dunmore, gabenor diraja Virginia, melancarkan pencerobohan dua cabang ke Negeri Ohio. Penghulu SyawanoCornstalk menyerang satu sayap tetapi bertempur hingga seri dalam satu-satunya pertempuran besar dalam perang itu, Pertempuran Point Pleasant. Dalam Perjanjian Camp Charlotte yang mengakhiri perang tersebut (1774), Cornstalk dan Syawanodipaksa oleh British untuk mengiktiraf Sungai Ohio sebagai sempadan selatan mereka, yang telah ditetapkan oleh perjanjian Fort Stanwix. Dengan perjanjian ini, Syawanomenyerahkan semua tuntutan ke "kawasan perburuan" Virginia Barat dan Kentucky selatan Sungai Ohio. Namun, ramai pemimpin Syawanolain enggan mengiktiraf sempadan ini. Syawano dan kebanyakan suku lain menjadi amat terpencar, dan kumpulan-kumpulan serta bandar-bandar biasanya membuat keputusan sendiri tentang pakatan.

Apabila Amerika Syarikat mengisytiharkan kemerdekaan daripada mahkota British pada tahun 1776, Syawanoterbelah bahagi. Mereka tidak menyokong perjuangan pemberontak Amerika. Cornstalk mengetuai golongan minoriti yang ingin kekal neutral. Syawano di utara Sungai Ohio tidak berpuas hati dengan penempatan Amerika di Kentucky. Colin Calloway melaporkan bahawa kebanyakan Syawanobersekutu dengan British menentang Amerika, berharap dapat mengusir peneroka dari barat pergunungan mereka.^[36]

Ketua-ketua perang seperti Blackfish dan Blue Jacket menyertai Dragging Canoe dan sekumpulan Cherokee di hilir Sungai Tennessee dan Chickamauga Creek menentang peneroka-peneroka di kawasan itu. Sesetengah peneroka memanggil kumpulan Cherokee ini sebagai Chickamauga, kerana mereka tinggal di sungai itu pada masa yang dikenali sebagai perang Cherokee–Amerika, semasa dan selepas Revolusi Amerika. Namun, mereka bukan suku-suku yang berasingan, seperti yang dicadangkan oleh beberapa catatan.^[36]

Selepas Revolusi dan semasa Perang Indian Barat Laut, Syawanobekerjasama dengan Miami untuk membentuk pasukan tempur yang hebat di Lembah Ohio. Mereka mengetuai gabungan pahlawan suku Asli Amerika dalam usaha untuk mengusir peneroka A.S. dari wilayah itu. Selepas dikalahkan oleh tentera A.S. dalam Pertempuran Fallen Timbers pada tahun 1794, kebanyakan kumpulan Syawanomenandatangani Perjanjian Greenville pada tahun berikutnya. Mereka dipaksa menyerahkan sebahagian besar tanah air mereka kepada Amerika Syarikat yang baru. Kumpulan Syawanolain menolak perjanjian ini, berhijrah sendiri ke Missouri, barat dari Sungai Mississippi di mana mereka menetap di Apple Creek. Orang Perancis memanggil penempatan mereka Le Grand Village Sauvage.

Pada awal abad ke-19, pemimpin SyawanoTecumseh mendapat nama kerana mengatur gabungannya untuk melawan pengembangan penempatan Amerika di tanah Orang Asli Amerika. Konflik yang terjadi bernama Perang Tecumseh. Dua pesaing utama dalam konflik itu, Penghulu Tecumseh dan Jeneral William Henry Harrison, kedua-duanya pernah menyertai Pertempuran Fallen Timbers pada tahun 1794. Tecumseh tidak menandatangani Perjanjian Greenville 1795. Walau bagaimanapun, ramai pemimpin Indian Amerika di rantau ini menerima syarat-syarat Greenville, dan selama sepuluh tahun berikutnya, penentangan suku-suku terhadap hegemoni Amerika semakin pudar.

Pada September 1809, Harrison, ketika itu gabenor Wilayah Indiana, menjemput wakil-wakil Potawatomi, Lenape, Eel River, dan Miami ke mesyuarat di Fort Wayne. Dalam perundingan tersebut, Harrison menjanjikan subsidi besar kepada suku-suku mereka jika mereka menyerahkan tanah kepada Amerika Syarikat.^[37] Selepas dua minggu berunding, pemimpin Potawatomi meyakinkan suku Miami untuk menerima perjanjian itu sebagai satu bentuk balas budi. Ini kerana Potawatomi sebelum ini telah menerima perjanjian yang kurang menguntungkan mereka atas permintaan Miami. Akhirnya, suku-suku itu menandatangani Perjanjian Fort Wayne pada 30 September 1809, dengan itu menjual lebih daripada 3,000,000 ekar (12,000 km²) kepada Amerika Syarikat, terutamanya di Sungai Wabash utara Vincennes, Indiana.^[37]

Tecumseh marah dengan Perjanjian Fort Wayne, percaya bahawa tanah Indian Amerika dimiliki bersama oleh semua suku, idea yang diperjuangkan pada tahun-tahun sebelumnya oleh pemimpin SyawanoBlue Jacket dan pemimpin Mohawk Joseph Brant.^[38] Sebagai tindak balas, Tecumseh mula mengembangkan ajaran abangnya Tenskwatawa, seorang pemimpin rohani yang dikenali sebagai The Prophet ("Si Utusan") yang menyeru semua suku untuk kembali kepada cara nenek moyang mereka. Beliau mula mengaitkan ajaran ini dengan idea pakatan antara suku. Tecumseh pergi merata-rata, mendesak pahlawan-pahlawan untuk meninggalkan penghulu-penghulu pengkompromi mereka dan sertai pasukan penentang di Prophetstown.^[38] Pada Ogos 1810, Tecumseh mengetuai 400 pahlawan bersenjata untuk berdepan dengan Harrison di Vincennes. Tecumseh menuntut agar Harrison membatalkan perjanjian Fort Wayne, mengancam akan membunuh penghulu-penghulu yang telah menandatanganinya.^[39] Harrison menolak, mengatakan bahawa orang Miami ialah pemilik tanah itu dan boleh menjualnya jika mereka mahu.^[40] Tecumseh pergi dengan aman tetapi memberi amaran kepada Harrison bahawa beliau akan berpakatan dengan British melainkan perjanjian itu dibatalkan.^[41]

Pada Mac, Komet Besar 1811 muncul. Pada tahun berikutnya, ketegangan antara peneroka Amerika dan Orang Asli Amerika mendadak. Empat orang peneroka dibunuh di Sungai Missouri dan, dalam kejadian lain, Orang Asli merampas seluruh bot bekalan daripada sekumpulan pedagang. Harrison memanggil Tecumseh ke Vincennes untuk menjelaskan tindakan sekutu-sekutunya.^[41] Pada Ogos 1811, kedua-dua pemimpin bertemu, dengan Tecumseh meyakinkan Harrison bahawa Syawanoberniat untuk kekal damai dengan Amerika Syarikat.

Selepas itu, Tecumseh pergi ke Tenggara dengan misi untuk merekrut sekutu-sekutu menentang Amerika Syarikat daripada kalangan "Lima Suku Beradab". Nama beliau Tekoomsē bermaksud "Bintang Jatuh" atau "Harimau Kumbang Merentas Langit".^[42]

Tecumseh memberitahu suku-suku Choctaw, Chickasaw, Muscogee, dan banyak lagi bahawa komet Mac 1811 telah menandakan kedatangan beliau. Beliau juga mengatakan bahawa semua orang akan melihat satu tanda membuktikan bahawa Semangat Besar telah mengutus beliau.

Sementara Tecumseh dalam perjalan, kedua-dua belah pihak bersiap untuk Pertempuran Tippecanoe. Harrison mengumpulkan sepasukan kecil dengan askar tetap dan militia untuk memerangi pasukan Orang Asli.^[43] Pada 6 November 1811, Harrison mengetuai tentera ini yang terdiri daripada kira-kira 1,000 orang ke Prophetstown, Indiana, dengan harapan dapat menyelerakkan gabungan Tecumseh.^[44] Awal pagi berikutnya, pasukan di bawah pengetuaan Prophet awal-awal menyerang tentera Harrison di Sungai Tippecanoe berhampiran Wabash. Harrison menangkis serangan itu, memaksa Orang Asli berundur dan meninggalkan Prophetstown. Orang Harrison membakar kampung itu dan pulang.^[45]

Pada 11 Disember 1811, gempa bumi New Madrid menggoncang tanah Muscogee dan Barat Tengah Amerika Syarikat. Walaupun tafsiran peristiwa ini berbeza dari suku ke suku, mereka bersetuju bahawa gempa bumi yang kuat itu mesti mempunyai kepentingan rohani. Gempa bumi dan gegaran susulan membantu gerakan penentangan Tecumseh kerana Muscogee dan suku Asli Amerika lain percaya ia merupakan tanda bahawa Syawanomesti disokong dan bahawa Tecumseh telah meramalkan peristiwa dan petanda seperti itu.

Orang Indian berasa amat ketakutan ... semua pokok dan khemah bergoncang dengan teruk; ais yang meliputi tepi Sungai Arkansas pecah menjadi kepingan; dan kebanyakan Orang Indian berfikir bahawa Semangat Besar, marah dengan umat manusia, akan memusnahkan dunia.

— Roger L. Nichols, The American Indian

Suku Muscogee yang menyertai gabungan Tecumseh dikenali sebagai Kayu Merah, sempena belantan merah mereka. Mereka golongan yang lebih konservatif dan tradisional dalam suku mereka, kerana masyarakat mereka di Bandar-Bandar Hulu lebih terpencil dari penempatan Eropah-Amerika. Mereka tidak mahu berasimilasi. Kayu Merah bangkit menentang Lower Creek, dan kumpulan itu terlibat dalam perang saudara, dikenali sebagai Perang Creek. Ini menjadi sebahagian daripada Perang 1812 apabila konflik terbuka meletus antara askar Amerika dan Kayu Merah Creek.^[46]

Potret ketua Choctaw Pushmataha (kiri) dan Tecumseh. Orang Amerika putih ini ... memberi kita pertukaran yang adil, kain mereka, senjata mereka, alat mereka, perkakas, dan barangan lain yang Cahta perlukan tetapi tidak membuat ... Mereka merawat orang sakit kami; mereka memberi pakaian kepada orang susah kami; mereka memberi makan kepada orang lapar kami ... Jadi berbeza dengan pengalaman Syawano, akan dilihat bahawa orang kulit putih dan Indian dalam bahagian ini hidup mesra dan saling menguntungkan. —Pushmataha, 1811 – Sharing Cahta History.[47] --------------------- Di manakah hari ini suku Pequot? Di manakah Narragansett, Mohican, Pocanet dan suku kuat lain orang kita? Mereka telah lenyap di bawah ketamakan dan penindasan orang kulit putih, seperti salji di bawah matahari musim panas ... Jangan tidur lama lagi, wahai Cahta dan Chickasaw ... Tidakkah tulang-tulang orang mati kita akan dibajak, dan kubur mereka dijadikan ladang yang dibajak? —Tecumseh, 1811[48][49]

Selepas William Hull menyerahkan Detroit kepada British semasa Perang 1812, Jeneral William Henry Harrison diberikan arahan Tentera A.S. Barat Laut. Beliau berangkat untuk menawan semula bandar itu, yang dipertahankan oleh Kolonel British Henry Procter, bersama-sama dengan Tecumseh dan pasukannya. Sebuah detasmen tentera Harrison dikalahkan di Frenchtown di Sungai Raisin pada 22 Januari 1813. Beberapa orang tahanan dibawa ke Detroit tetapi Procter meninggalkan yang terlalu cedera untuk pergi dengan seorang pengawal yang tidak cekap. Sekutu-sekutu Orang Asli menyerang dan membunuh mungkin seramai 60 orang Amerika yang cedera, ramai antaranya militia Kentucky.^[50] Orang Amerika memanggil kejadian itu "Pembunuhan Beramai-ramai Sungai Raisin". Kekalahan itu mengakhiri kempen Harrison terhadap Detroit, dan frasa "Remember the River Raisin! (Ingat Sungai Raisin!)" menjadi seruan perang untuk orang Amerika.

Pada Mei 1813, Procter dan Tecumseh mengepung Fort Meigs di utara Ohio. Pasukan Orang Asli mengalahkan pasukan bantuan Amerika yang tiba semasa pengepungan, tetapi tentera di kubu itu bertahan. Orang Indian akhirnya mula bersurai, memaksa Procter dan Tecumseh kembali ke Kanada. Serangan kedua mereka pada Julai terhadap Fort Meigs juga gagal. Untuk meningkatkan semangat Indian, Procter dan Tecumseh cuba menyerang Fort Stephenson, sebuah kubu kecil Amerika di Sungai Sandusky. Selepas mereka ditangkis dengan ramai korban, British dan Tecumseh mengakhiri kempen Ohio mereka.

Di Tasik Erie, komander Amerika Kapten Oliver Hazard Perry berperang dalam Pertempuran Tasik Erie pada 10 September 1813. Kemenangan muktamadnya melawan British memberikan kawalan tasik itu kepada Amerika, meningkatkan semangat orang Amerika selepas beberapa kekalahan, dan memaksa British untuk berundur dari Detroit. Jeneral Harrison melancarkan pencerobohan lain ke Upper Canada (Ontario), yang memuncak dalam kemenangan A.S. dalam Pertempuran Thames pada 5 Oktober 1813.

Tecumseh terbunuh di sana, dan kematian beliau mengakhiri pakatan Orang Asli dengan British di wilayah Detroit. Kawalan Amerika ke atas Tasik Erie bermakna British tidak lagi dapat menghantarkan bekalan tentera yang penting kepada sekutu-sekutu Orang Asli mereka, yang tarik diri daripada perang. Amerika mengawal kawasan itu sepanjang konflik tersebut.

Syawano di Missouri berhijrah dari Amerika Syarikat ke selatan ke Mexico, di bahagian timur Texas Sepanyol. Mereka dikenali sebagai "Absentee Syawano". Dalam penghijrahan itu mereka disertai oleh beberapa orang suku Delaware (Lenape). Walaupun mereka bersekutu rapat dengan Cherokee yang diketuai oleh The Bowl, ketua mereka John Linney kekal neutral semasa Perang Cherokee 1839.^[51]

Texas merdeka dari Mexico di bawah pemimpin-pemimpin Amerika. Texas memutuskan untuk menyingkirkan Syawanosecara paksa dari republik baru itu. Namun sebagai penghargaan atas sikap berkecuali mereka sebelum ini, Presiden Texas Mirabeau Lamar memberi pampasan penuh kepada Syawano atas pemajuan dan tanaman mereka. Mereka dipaksa keluar ke Wilayah Arkansas.^[51] Syawanomenetap berhampiran Shawnee, Oklahoma moden. Mereka disertai oleh Syawano yang diusir dari Kansas (lihat di bawah), yang berkongsi pandangan dan kepercayaan tradisionalis mereka.

Pada tahun 1817, Syawano Ohio menandatangani Perjanjian Fort Meigs, menyerahkan tanah mereka yang tinggal untuk tiga tanah rizab di Wapaughkonetta, Hog Creek (berhampiran Lima), dan Lewistown, Ohio. Mereka berkongsi tanah ini dengan beberapa orang Seneca yang telah berhijrah ke barat dari New York.

Dalam satu turutan perjanjian, termasuk Perjanjian Lewistown 1825, orang Syawano dan Seneca bersetuju untuk menukar tanah di barat Ohio dengan Amerika Syarikat untuk tanah barat Sungai Mississippi yang kini menjadi Wilayah Indian.^[52] Pada Julai 1831, kumpulan Lewistown Seneca–Syawanobertolak ke Wilayah Indian (di Kansas dan Oklahoma kini).

Kelompok utama Syawano di Ohio mengikuti Black Hoof, yang berjuang habis-habisan untuk memaksa rakyatnya menyerahkan tanah air mereka. Selepas kematian Black Hoof, 400 orang SyawanoOhio yang masih tinggal di Wapaughkonetta dan Hog Creek menyerahkan tanah mereka dan berpindah ke Rizab Syawano di Kansas. Gerakan ini sebahagian besarnya di bawah syarat-syarat yang dirundingkan oleh Joseph Parks (1793–1859). Beliau dahulu dibesarkan dalam keluarga Lewis Cass dan telah menjadi jurubahasa utama untuk Syawano.^[53]

Missouri menyertai Kesatuan pada tahun 1821. Selepas Perjanjian St. Louis pada tahun 1825, 1,400 orang SyawanoMissouri dipaksa berpindah dari Cape Girardeau, di sebelah barat Sungai Mississippi, ke tenggara Kansas, berhampiran Sungai Neosho.

Tahun 1833, hanya kumpulan Black Bob dari Syawano yang menentang disingkirkan. Mereka menetap di timur laut Kansas berhampiran Olathe dan di Sungai Kansas (Kaw) di Monticello berhampiran Gum Springs. Misi Methodist Syawanodibina berhampiran untuk melayani suku itu. Kira-kira 200 orang SyawanoOhio mengikuti nabi Tenskwatawa dan telah menyertai saudara mereka di Kansas di sini pada tahun 1826.

Pada pertengahan 1830-an, dua kompeni askar Syawanodirekrut oleh Amerika Syarikat untuk berperang dalam Perang Seminole di Florida. Salah satunya diketuai oleh Joseph Parks, yang sebelum ini membantu merundingkan perjanjian penyerahan. Beliau dilantik sebagai kapten. Parks merupakan seorang pemilik tanah yang utama di Westport, Missouri, dan di Syawano, Kansas. Beliau juga seorang Freemason dan ahli Gereja EpisKopal Methodis. Di Syawano, Kansas, sebuah perkuburan Syawanodimulakan pada tahun 1830-an dan digunakan sehingga 1870-an. Parks adalah antara lelaki paling terkenal yang dikebumikan di sana.^[53]

Dalam Rang Undang-undang Peruntukan Indian 1853, Kongres memperuntukkan $64,366 untuk obligasi perjanjian kepada Syawano, seperti anuiti, pendidikan, dan perkhidmatan lain. Tambahan $2,000 diperuntukkan untuk Seneca dan Syawanobersama-sama.^[54]

Semasa Perang Saudara Amerika, kumpulan Black Bob melarikan diri dari Kansas dan menyertai "Syawano Absentee" di Wilayah Indian untuk lari dari perang. Selepas Perang Saudara, orang Syawano di Kansas diusir dan dipaksa berpindah ke timur laut Oklahoma. Ahli Syawanobekas kumpulan Lewistown dikenali sebagai "Syawano Timur".

Bekas SyawanoKansas kemudian dikenali sebagai "Syawano Setia" (sesetengah^{[Menurut siapa?]} mengatakan ini kerana mereka setia dengan Kesatuan semasa perang; yang lain mengatakan kerana mereka kumpulan terakhir yang meninggalkan tanah air Ohio mereka). Kumpulan yang kedua ini kelihatannya dianggap sebagai sebahagian daripada bangsa Tsalagi oleh Amerika Syarikat. Mereka juga dikenali sebagai "Cherokee Syawano" dan menetap di sebahagian tanah Cherokee di Wilayah Indian.

Pada 7 Jun 2024, di tapak bandar Syawano "Old Chillicothe" di U.S. 68 di Xenia Township, Greene County, Ohio, dibuka Taman Negeri Great Council dengan bantuan tiga suku Syawano yang diiktiraf oleh persekutuan: Suku Syawano, Suku SyawanoTimur Oklahoma, dan Suku Absentee Syawano Oklahoma.^[55]

Pada akhir abad ke-20, Syawano"Setia" atau "Cherokee" memulakan gerakan untuk diiktiraf oleh persekutuan sebagai satu suku yang bebas daripada Bangsa Cherokee.^[56] Mereka menerima tindakan ini melalui rang undang-undang Kongres dan kini dikenali sebagai "Suku Syawano". Hari ini, kebanyakan ahli tiga suku Syawano yang diiktiraf persekutuan menetap di Oklahoma.

Tiga suku Syawano yang diiktiraf persekutuan ialah:

• Suku Absentee-Syawano Indian Oklahoma
• Suku Syawano Timur Oklahoma
• Suku Syawano

Sebelum hubungan dengan Eropah, suku Syawano mempunyai sistem patrilineal, yang mana keturunan dan warisan harta mengikut garis keturunan bapa. Ini berbeza dengan banyak suku Asli Amerika, yang mempunyai sistem matrilineal. Dalam sistem alternatif tersebut, kanak-kanak dianggap dilahirkan dalam keluarga dan suku ibunya, dan pewarisan serta harta diwarisi melalui garis keturunan wanita.^{[57][sumber lebih baik diperlukan]}

Menurut ahli sejarah pertengahan abad ke-19 Henry Harvey, Syawanodiperintah oleh raja-raja, yang mereka panggil sachema [atau sachem], yang memerintah secara berganti-gantian dalam garis matrilineal. Sebagai contoh, anak-anak seorang raja tidak akan mewarisi kedudukan itu. Anak-anak saudara lelakinya, daripada belah ibu, atau anak-anak saudara perempuannya (dan selepas mereka, anak-anak anak perempuannya) akan memerintah. Wanita tidak mewarisi kedudukan sedemikian secara langsung. Harvey mencadangkan bahawa Syawanobergantung pada sistem keturunan ini kerana anak-anak lelaki seorang wanita akan sentiasa dianggap sah.^[58]

Lima pecahan, atau septa, suku itu biasanya dikenali sebagai:

• Chillicothe (Tempat Utama), Chalahgawtha, Chalaka, Chalakatha; pecahan Utama "Tschillicothi", dilantik oleh Illini Ketua Pertama atau Kwikullay lelaki.
• Hathawekela, Thawikila;
• Kispoko, Kispokotha, Kishpoko, Kishpokotha; [daripada ishpoko serupa dengan Ispogi, bermaksud paya atau tanah berpaya Muscogee, paling khusus kepada Tukabatchi]
• Mekoche, Mequachake, Machachee, Maguck, Mackachack, dsb.; Mackochee
• Pekowi, Pekuwe, Piqua, Pekowitha. [Pickywanni atau pickquay]

Ketua perang juga jawatan keturunan. Ia diturunkan melalui garis ibu dalam pecahan Kispoko.^[23]

Satu kajian tahun 1935 menyatakan bahawa Syawano mempunyai lima septa, dan mereka juga dibahagikan kepada enam puak atau subpecahan, mengikut pertalian darah. Setiap puak mewakili nilai-nilai rohani dan mempunyai peranan yang diiktiraf dalam keseluruhan gabungan.^[59] Setiap kumpulan nama atau puak ditemui dalam setiap lima pecahan, dan setiap Syawanotergolong dalam suku atau kumpulan nama.^[59]

Enam nama kumpulan ialah:

• Pellewomhsoomi (kumpulan nama Ayam Belanda)—mewakili kehidupan burung
• Kkahkileewomhsoomi (kumpulan nama Penyu)—mewakili kehidupan akuatik
• Petekoθiteewomhsoomi (kumpulan nama Kaki Bulat)—mewakili haiwan karnivor seperti anjing, serigala, atau mereka yang mempunyai kaki berbentuk bola atau "bulat"
• Mseewiwomhsoomi (kumpulan nama Kuda)—mewakili haiwan herbivor seperti kuda dan rusa
• θepatiiwomhsoomi (kumpulan nama Rakun)—mewakili haiwan yang mempunyai kaki yang boleh mencakar dan mengoyak, seperti raccoon dan beruang
• Petakineeθiiwomhsoomi (kumpulan nama Arnab)—mewakili sifat lembut dan damai^[59]

Setiap septa atau pecahan mempunyai kampung utama di mana ketua pecahan itu tinggal. Kampung ini biasanya dinamakan sempena pecahan itu. Menurut adat, setiap pecahan dan puak Syawano mempunyai peranan tertentu yang dilaksanakannya bagi pihak seluruh suku. Menjelang masa unsur-unsur hubungan kekeluargaan ini direkodkan secara bertulis oleh orang Amerika Eropah, adat resam yang kuat ini semakin pudar. Ia kurang difahami. Kerana gangguan dan penyelerakan orang Syawanodari abad ke-17 hingga abad ke-19, peranan pecahan-pecahan telah berubah.

Hari ini kerajaan Amerika Syarikat mengiktiraf tiga suku Syawano, semuanya terletak di Oklahoma:

• Suku Absentee-Syawanodari Indian Oklahoma, terdiri terutamanya daripada pecahan Hathawekela, Kispokotha, dan Pekuwe
• Suku Syawano Timur Oklahoma, kebanyakannya daripada pecahan Mekoche
• Suku Syawano, sebelum ini dianggap sebahagian daripada Bangsa Cherokee, kebanyakannya daripada pecahan Chaalakatha dan Mekoche. Petakineeθiiwomhsoomi (Kumpulan nama Arnab) mewakili sifat lembut dan damai, yang berdiri sendiri sebagai Ekor atau terakhir

Sehingga 2008, terdapat 7,584 Syawanoberdaftar, kebanyakannya tinggal di Oklahoma.^[60]

Negeri Alabama mengiktiraf sebuah organisasi, Suku Piqua Syawano, sebagai suku yang diiktiraf negeri di bawah Akta Davis-Strong.^[61][62] Ohio tidak mengiktiraf sebarang suku Syawano^[63] atau mana-mana suku yang diiktiraf negeri lain.^[64] Kentucky juga tidak mempunyai mekanisme untuk mengiktiraf suku.^[65]

Puluhan organisasi yang tidak diiktiraf mengidentifikasi diri mereka mempunyai keturunan Syawano. Organisasi ini bukan suku-suku yang diiktiraf persekutuan^[66] mahupun yang diiktiraf negeri.^[64]

Pejabat Pemuliharaan Sejarah Suku Absentee Syawano Jabatan Pemuliharaan Budaya menulis bahawa "di kawasan penempatan nenek moyang kami termasuk tetapi tidak terhad kepada Ohio, Kentucky, Virginia Barat, Indiana, [dan] Alabama. Di kawasan-kawasan ini, terdapat sebilangan orang yang mendakwa berketurunan Syawano, ini bukan begitu membimbangkan kerana hakikat bahawa sesetengah individu atau kumpulan ini menggunakan tuntutan ini untuk mengeksploitasi budaya Syawanosebagai cara untuk mengaut peluang untuk diri mereka sendiri daripada orang ramai yang sebahagian besarnya tidak menyedari perbezaan besar yang memisahkan masyarakat suku kami dari segi politik dan budaya daripada mereka yang didakwa berketurunan Syawano."^[67]

Ben Barnes, penghulu Suku Syawano, telah menulis: "Kumpulan-kumpulan yang mendakwa sebagai pemerintah suku telah mencapai tahap kebimbangan yang baru untuk Suku Syawano dan bangsa-bangsa suku lain."^[68] Beliau meneruskan:

Kini terdapat 36 "suku" Syawano yang tidak mantap beroperasi sebagai bukan untung 501(c)(3) di seluruh negara. Penentuan 501(c)(3) mereka membolehkan mereka meminta derma dan terlibat dalam geran-geran yang dimaksudkan untuk bangsa-bangsa Suku. Mereka bertindak sebagai jurucakap nenek moyang kami di tapak-tapak bersejarah, persatuan sejarah negeri, dan kampus universiti menyebabkan kemudaratan besar kepada identiti, budaya, dan reputasi kami. Kumpulan-kumpulan ini mencemari tempat-tempat suci dan purba nenek moyang kami. Mereka mempersembahkan idea-idea mereka tentang istiadat kami di atas gundukan pengebumian kami dan telah mencuri bahasa, adat-adat, dan istiadat-istiadat kami.^[68]

United Remnant Band of the Shawnee Nation ("Barisan Sisa Bangsa Syawano") dari Bellefontaine Ohio: Pada tahun 1979 dan 1980, badan perundangan negeri Ohio mengadakan pembicaraan mengenai pengiktirafan United Remnant Band oleh negeri.^[69] Kumpulan itu memfailkan dokumen bersejarah dan genealogis dengan negeri untuk menyokong dakwaan keturunan mereka daripada Syawano zaman dahulu. Perhimpunan Agung Ohio mengadakan pembicaraan dan mendengar keterangan daripada banyak kumpulan.^[70] Pada tahun 1980, Perhimpunan Agung Ohio ke-113 meluluskan "Resolusi Bersama untuk mengiktiraf Barisan Sisa Bangsa Syawano", seperti yang diterima pakai oleh Senat Ohio, Perhimpunan Agung Ohio ke-113, Sesi Biasa, Am. Sub. H.J.R. No. 8, 1979–1980.^[71] Ini merupakan resolusi tahniah, dan jurucakap pejabat peguam negeri Ohio Leo Jennings berkata, "Resolusi itu tidak mempunyai kuasa undang-undang di negeri Ohio.… Asasnya, ia satu resolusi istiadat."^[71]

Orang Syawanodari abad ke-20 dan ke-21 disenaraikan di bawah suku-suku khusus mereka.

• Big Hominy (Meshemethequater, 1690–1758), pahlawan dihormati yang terkenal atas penyertaannya dalam persidangan keamanan yang menghalang perang antara peneroka Inggeris dan Syawano
• Black Bob (Wawahchepaehai atau Wawahchepaekar), pemimpin abad ke-19 dan ketua perang di Ohio
• Black Hoof (Catahecassa, 1740–1831), penghulu Syawanodihormati yang percaya rakyatnya perlu menyesuaikan diri dengan budaya Eropah-Amerika untuk terus hidup
• Black Snake (Peteusha) dan Big Snake (Shemanetoo), aktif dalam Perang Lord Dunmore, Perang Revolusi Amerika, dan Perang Indian Barat Laut
• Blackfish (Chiungalla, 1729–1779), penghulu Syawano pecahan Chillicothe suku Syawano
• Blue Jacket (Waweyapiersenwaw, "Blue Jacket", 1743–1810), pemimpin dalam Perang Indian Barat Laut dan penyokong awal penting Tecumseh
• Peter Chartier (Wacanackshina, "White One Who Reclines", 1690–1759), Perancis-Kanada/Syawano yang menentang penjualan arak dalam masyarakat Syawano dan berperang di pihak Perancis dalam Perang Perancis dan Indian
• Chiksika (Chiuxca, "Black Stump", 1760–1792), ketua perang Kispoko dan abang kepada Tecumseh
• Cornstalk (Hokolesqua, 1720–1777), mengetuai Syawanodalam Perang Dunmore
• George Drouillard (1773–1810), Perancis-Kanada/Syawano yang berkhidmat sebagai pengakap dalam Ekspedisi Lewis dan Clark
• Kakowatcheky (m. s. 1755), pemimpin penting dan penghulu Syawano^{[72]:500[73][74]}
• Kekewepelethy ("Captain Johnny", m. s. 1808), ketua sivil utama Syawano di Negeri Ohio semasa Perang Indian Barat Laut
• Captain Logan (Spemica Lawba, "High Horn", s. 1776–1812), pengakap dan penterjemah terkenal di pihak Amerika semasa Perang 1812
• Neucheconeh (m. s. 1748), penghulu Syawanobarat Pennsylvania yang berkempen menentang penjualan arak tanpa sekatan dalam masyarakat Syawano
• Nonhelema (1720–1786), saudara perempuan Cornstalk, membantu menyusun kamus untuk Bahasa Syawano
• Opessa Straight Tail (Wapatha, 1664–1750), penghulu kumpulan Pekowi, menandatangani beberapa perjanjian damai dengan William Penn sebelum mengetuai rakyatnya ke Lembah Sungai Ohio s. 1727
• Tecumseh (s. 1768–1813), pemimpin Syawano, dengan abangnya Tenskwatawa cuba menyatukan suku barat Appalachia menentang pengembangan penempatan Eropah-Amerika
• Tenskwatawa ("The Open Door", 1775–1836), nabi Syawano dan adik lelaki Tecumseh

• Callender, Charles. "Syawano", in Northeast: Handbook of North American Indians, vol. 15, ed. Bruce Trigger. Washington, DC: Smithsonian Institution, 1978: 622–35. ISBN 0-16-072300-0
• Clifton, James A. Star Woman and Other SyawanoTales. Lanham, MD: University Press of America, 1984. ISBN 0-8191-3712-X; ISBN 0-8191-3713-8 (pbk.)
• Edmunds, R. David. The SyawanoProphet. Lincoln: University of Nebraska Press, 1983. ISBN 0-8032-1850-8.
• Edmunds, R. David. Tecumseh and the Quest for Indian Leadership. Originally published 1984. 2nd edition, New York: Pearson Longman, 2006. ISBN 0-321-04371-5
• Edmunds, R. David. "Forgotten Allies: The Loyal Syawanos and the War of 1812" in David Curtis Skaggs and Larry L. Nelson, eds., The Sixty Years' War for the Great Lakes, 1754–1814, pp. 337–51. East Lansing: Michigan State University Press, 2001. ISBN 0-87013-569-4.
• Langguth, A. J. (2006). Union 1812: The Americans Who Fought the Second War of Independence. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-7432-2618-6.
• Howard, James H. Syawano!: The Ceremonialism of a Native Indian Tribe and its Cultural Background. Athens, Ohio: Ohio University Press, 1981. ISBN 0-8214-0417-2; ISBN 0-8214-0614-0 (pbk.)
• Lakomäki, Sami. Gathering Together: The SyawanoPeople through Diaspora and Nationhood, 1600–1870. New Haven, CT: Yale University Press, 2014.
• O'Donnell, James H. Ohio's First Peoples. Athens, Ohio: Ohio University Press, 2004. ISBN 0-8214-1525-5 (paperback), ISBN 0-8214-1524-7 (hardcover).
• Sugden, John. Tecumseh: A Life. New York: Holt, 1997. ISBN 0-8050-4138-9 (hardcover); ISBN 0-8050-6121-5 (1999 paperback).
• Sugden, John. Blue Jacket: Warrior of the Syawanos. Lincoln and London: University of Nebraska Press, 2000. ISBN 0-8032-4288-3.

Wikimedia Commons mempunyai media berkaitan Shawnee

• "Shawnee" . Encyclopædia Britannica (dalam bahasa Inggeris). 24 (ed. ke-11). 1911.

• Suku Absentee Syawanodari Oklahoma, laman web rasmi
• Suku SyawanoTimur Oklahoma, laman web rasmi
• Suku Syawanodari Oklahoma, laman web rasmi

• Sejarah SyawanoDiarkibkan 11 Januari 2013 di Wayback Machine
• Misi Indian Syawano
• "Suku Indian Syawano", Access Genealogy
• Perjanjian Fort Meigs, 1817, Central Michigan State University
• BlueJacket^[usurped]