Peter Weck
Persona informo
Peter Weck
Naskonomo	Peter Weck
Naskiĝo	12-an de aŭgusto 1930 (1930-08-12) (95-jaraĝa) en Vieno
Lingvoj	germana vd
Ŝtataneco	Aŭstrio vd
Familio
Gefratoj	Herbert Tasquil (en) vd
Profesio
Okupo	filmreĝisoro reĝisoro aktoro kantisto parolanto teatra manaĝero televida reĝisoro televida aktoro scenaristo teatra aktoro filmaktoro muzikisto vd
Laborkampo	aktorado, reĝisorado kaj kina reĝisorado vd
Aktiva en	Zuriko vd
Aktiva dum	1954– vd
Honorigoj Honorigoj (1991)  Karl-Valentin-ordeno  Romy (mul)  Order of Honour (Lower Austria) (en)  Berufstitel Professor (mul)  Decoration of Honour in Gold for Services to the State of Vienna (en)  Great Silver Medal of Honour for Services to the Republic of Austria (en)  Austrian Decoration for Science and Art First Class (en) vd
vd	Fonto: Vikidatumoj
v • d • r

Peter WECK (naskiĝinta la 12-an de aŭgusto 1930 en Vieno) estas aŭstra aktoro teatra-filma, kiu ankaŭ agadis reĝisore. Plej populara verŝajne estis lia rolo kiel patro en la televida epizodaro Ich heirate eine Familie. Vienen li venigis la muzikalojn Cats kaj Das Phantom der Oper. Weck estas ŝtatano kaj de Aŭstrujo kaj de Svislando.^[1]

Estante filo fabrikestro li iĝis en 1940 ano de la renomiĝinta knaba koruso Wiener Sängerknaben. Sekvis solista sinprezento (soprane). Dum kvar jaroj li, apogite de Ferdinand Grossmann, internacie partoprenis koncertojn (ekz. en Svedujo kaj Hispanujo). Sub la estrado de Oscar Fritz Schuh li en la 1941-a jaro kantis (rolo de Murat) en la mozarta opero Die Gans des Kalifen. Ĉe la voĉoŝanĝiĝo li forlasis en 1944 la menciitan ĥoron. La militofinon li travivigis en Pitten, kie la onklo urbestris. De aŭtuno 1945 la tuta familio ree estis Viene. Post trapaso de la abiturienta ekzameno li de 1949 frekventis la Universitaton por muziko kaj drama arto studante pianon, klarneton, harpon, perkuitilon kaj fagoton. Celo lia estis fariĝi dirigento. Sed en 1951 li ĉesigis la tuton. Paralele, laŭ patra volo, li ekigis studon de maŝinkonstruado ĉe la teknika alternejo TKM. Ankaŭ ĝin li ne finis. Finfine inter 1951 kaj 1953 oni trenis lin tre sukcese ĉe Max-Reinhardt-seminario.

En 1953 estis lia debuto teatra, sub la reĝisorado de Theo Knapp, je Klaŭdiforumo, en la goldoni-a teatraĵo Il servitore di due patroni. Jaron pli malfrue li furoris je la berlina Teatro je Kurfürstendamm: sub Rudolf Steinboeck li havis la ronon de Stani en la hofmannsthal-a aĵo Der Schwierige. Ĉi-role li poste plurfoje spekteblis, i.a. dum la Salcburgaj festivaloj. Post kiam Axel von Ambesser vidis lin Berline, li invitis lin en 1954 aktori en la filmo Und der Himmel lacht dazu.

De septembro 1954, Weck estis en la ensemblo de la viena teatro In der Josefstadt; tiadeĵore li ankaŭ helpis ĉe la flanka ensemblo de Kammerspiele. La de li preferita fako estis roloj de komikaj junuloj, frenezaj enamiĝintoj k.s. Ernst Haeussermann venigis lin en 1959 al Burgteatrejo, sub la kondiĉo estu forpermeso aktori en po ses filmojn por jaro. Gastludoj de li estis en 1964 en Hamburgo kaj en 1965 en Zuriko. La lasta burgteatreja rolo de li estis en 1969 la tajloro Zwirn en la nestroy-a Der böse Geist Lumpazivagabundus. En 1970 estis la unua reĝisoraĵo de Weck, ĉe la Burgenlandaj Festivaloj, de la grillparzer-a Des Meeres und der Liebe Wellen (kun Brigitte Grothum kaj Alexander Kerst).

En 1970, Weck transloĝiĝis al Svislando ludante en Zuriko (Schauspielhaus) kaj Munkene (Residenztheater). Turneoj sinsekvis. Nur en 1980 oni povis vidi lin denove en Aŭstrujo, ĉe la festivaloj Wiener Festwoĉen, je Die letzten Tage der Menschheit de Karl Kraus. En 2008 li estis Viene je Volkstheater (en la aĵoSonny Boys; kune kun Harald Serafin). Post prezento de Die letzten Tage der Menschheit la viena ĉefkulturpolitikisto Helmut Zilk petis de li la transprenon de Theater an der Wien. Tio efektiviĝis en januaro 1983; samjare li retranslokiĝis disde Svisujo Aŭstrujon. Celo de Weck estis la daŭra hejmigo de muzikalkulturo en Vieno. Post kiam Weck aŭdis la revuan muzikalon Cats de Andrew Lloyd Webber li sekurigis al si la prezentorajtojn germanlingvajn en Vieno. En la 24-a de septembro 1983 fakte ĝueblis la premiero de Cats Viene. Antaŭaj ludiĝlokoj de ĝi estis nur London kaj Novjorko. Por tio Weck dungis i.a. Angelika Milster por la rolo de Grizabella. Anstataŭis la abiturientinon poste Ute Lemper.

En 1987, Weck iĝis paralele intendanto je la vienaj Raimund-teatrejo kaj Varieté Ronacher. Ĉi tri teatroj kunfaniĝis en januro 1987 je Vereinigte Bühnen Wien. Nemire ke ĝenerala intendanto de ili tuj fariĝis Peter Weck: tiutempe temis pri la plej granda teatro viena. De 1988 la ludigoj de Cats okazis je Ronacher, sume en 2080 vesperoj. Gastis la Cats-aktoroj ankaŭ i.a. en Eosta Berlino (1987) kaj en Moskvo (1988). Sub la intendanteco de Weck okazis la germanlingvaj premieroj de Les Misérables (1988) kaj The Phantom of the Opera (1988). Kiel reĝisoro li krome respondecis la muzikalon Freudiana (laŭ koncepto de Eric Woolfson). En 1992 li enscenigis la muzikalon Elisabeth.

Ankaŭ filme Weck gravis, ofte sub la reĝisoroj Franz Antel, Franz Josef Gottlieb, Harald Reinl kaj Harald Vock. Kun lia tiama amikino Cornelia Froboess li videblis ceh Mariandl. Trifoje li estis en filmoj kun Romy Schneider^[2] Multaj aŭstroj konis li el la muzikelsendoj Wir machen Musik (1960) aŭ Musik für Sie (1962–1963). Krom per la serio Wenn der Vater mit dem Sohne li daŭre rolis je la ZDF-aĵo Ich heirate eine Familie] (1983-1986). La unua filmreĝisorado de li estis en 1969 je Hilfe, ich liebe Zwillinge!. Tion li kontinuigis ĉe diversaj komedioj. Por la televido li elpensis diversajn formatojn distrigajn, ekz. por/pri Theo Lingen kaj Willy Millowitsch. La propra filmfirmao Cinevista ebligis al li, de la finiĝantaj 1980-aj jaroj, kreo de televidserioj kiel Heiteres Bezirksgericht.

Lia frato Herbert Tasquil (1923–2008), grafikisto kaj pentristo, estis profesoro en Vieno. En junio 1967 edzigis lin Ingrid Muttone; ŝi naskis filinon kaj filon. Mortis ŝi en 2012, pro apopleksio.^[3] De tiam Weck retiriĝis publike.^[4] Weck ŝatas la ĉasadon kaj skikuradon. Li ankaŭ kutimis propagandi la aŭstran vinokulturon.^[5] Weck ankaŭ engaĝiĝas por infanoj suferantaj je leŭkemio ene de la societo Deutsche Lebensbrücke. Lia aŭtobiografio aperis en la 2010-a jaro.

• 1969: Hilfe, ich liebe Zwillinge!
• 1970: Nachbarn sind zum Ärgern da
• 1971: Wenn mein Schätzchen auf die Pauke haut
• 1972: Mensch ärgere dich nicht
• 1972: Hauptsache Ferien
• 1996: Diebinnen

• 1953: Carlo Goldoni – Der Diener zweier Herren; rolo: Truffaldino (Stadttheater Klagenfurt)
• 1954: Hugo von Hofmannsthal – Der Schwierige; rolo: Stani (Theater am Kurfürstendamm; Theater in der Josefstadt, Münchner Kammerspiele, Salzburger Festspiele 1967)
• 1959: John Osborne – Epitaph für George Dillon; rolo: George Dillon (Kleines Theater der Josefstadt Wien)
• 1960: William Shakespeare – Was ihr wollt; rolo: Bleichenwang (Burgtheater Wien)
• 1962: George Bernard Shaw – Helden; rolo: Bluntschli (Akademietheater Wien)
• 1965: Molière – Tartuffe; rolo: Tartuffe (Schauspielhaus Zürich)
• 1966: Nikolai Gogol – Der Revisor; rolo: Chlestakow (Akademietheater Wien)
• 1967: Tom Stoppard – Rosenkranz und Güldenstern sind tot; rolo: Rosenkranz (Akademietheater Wien)
• 1969: Johann Nestroy – Der böse Geist Lumpazivagabundus|Lumpazivagabundus; rolo: Zwirn (Burgtheater Wien)

• Peter Weck: War’s das? Erinnerungen, Amalthea, Wien 2010, ISBN 978-3-85002-721-2

• Hermann J. Huber: Langen Müller’s Schauspielerlexikon der Gegenwart. Deutschland. Österreich. Schweiz. Albert Langen • Georg Müller Verlag GmbH, München • Wien 1986, ISBN 3-7844-2058-3, S. 1077 f.
• Kay Weniger: Das große Personenlexikon des Films. Die Schauspieler, Regisseure, Kameraleute, Produzenten, Komponisten, Drehbuchautoren, Filmarchitekten, Ausstatter, Kostümbildner, Cutter, Tontechniker, Maskenbildner und Special Effects Designer des 20. Jahrhunderts. Band 8: T – Z. David Tomlinson – Theo Zwierski. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2001, ISBN 3-89602-340-3, S. 293 f.

• Informoj pri Peter Weck en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
• Peter Weck in Das Konzert von Hermann Bahr, 1964 (Videoausschnitt auf Youtube)

1. ↑ Peter Weck: War's das? Erinnerungen, Amalthea, Wien 2010, p. 164
2. ↑ "Konto kommt von Können" ĉe: Der Spiegel, 48/1986, p. 244
3. ↑ "Peter Weck trauert um Ehefrau Ingrid" - ĉe: Kleine Zeitung, aprilo 2012
4. ↑ "Der Schmerz ist noch immer unerträglich" - ĉe: bunte.de, 11.7.2012
5. ↑ listo de la ricevintoj de la premio Bacchuspreis